NA SKRÓTY

XII Niedziela Zwykła -  Rok”B” , 20.06.21 r.

 

1. Połowa dzisiejszej składki przeznaczona jest na biedne kościoły naszej diecezji.

 

2.  W tym tygodniu w liturgii  wspominamy :

 

- jutro- 21 czerwca – św. Alojzego Gonzagi, Z

- w czwartek,24 czerwca –  uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela

 

3. Dziękuję za złożone ofiary na potrzeby naszej  Parafii - z Nr.38 ; 216 ; 395 ; 496 ; 544 ; 572 ; 657 ; 742 . Bóg zapłać!

 

 

4. Dziękuję za sprzątanie kościoła i złożoną ofiarę . Bardzo dziękuję za wykoszenie trawy na placu kościelnym i wokół kościoła.!!!!

W tym tygodniu zapraszam z  rejonu 20 : Ziobro Alina ; Ziobro Ewa ; Wnęk Barbara ; Zwiercan Kazimiera-Ewa ; Szarek Anna ; Zwiercan Krystyna ;Łukaszek Katarzyna  ;Zwiercan Elżbieta ; Góra Alicja .

 

Bardzo proszę o wykoszenie trawy przy kościele .

 

5. Zgodnie z postanowieniem podjętym przez Konferencję Episkopatu Polski, Biskup Rzeszowski wydał dekret, na mocy którego została odwołana dotychczasowa dyspensa dla wiernych od udziału we Mszy Świętej w niedziele i inne święta nakazane. Oznacza to, że począwszy od niedzieli, 20 czerwca br., wszyscy wierni mają moralny obowiązek uczestnictwa w niedzielnej i świątecznej Eucharystii.

 

 

6. Kilka dni temu zwrócili się rodzice kilkumiesięcznego Kubusia z Bliznego o pomoc w operacji serduszka . Jest to bardzo kosztowna operacja , która będzie przeprowadzona w USA. Dlatego za tydzień będzie zbiórka do puszek przed kościołem na  ten cel.

 

7. Zakończenie roku szkolnego – w najbliższy piątek. Po ustaleniu z p. Dyrektorem , zachowując rygor sanitarny , zapraszam chętnych  w ten dzień na Msze Św. o  godz. 18.00 .

 

8.  Wczoraj zmarł  Jan Ziobro , pogrzeb  jutro : o 14.30 wyprowadzenie z kaplicy , a o 15.00 Msza Św. pogrzebowa.

 

9.  Intencje mszalne :

 

 

Dzień tygodnia

 

Godzina

 

Intencja

 


Poniedziałek

 

17.20

 

 

18.00

+ Maria Perłowska-od siostrzeńca Daniela z Rodziną

 

+Jacek Pawłowski-od sąsiadów  Zamorskich ;
Od Grażyny Rzeźnikiewicz

 

 

Wtorek

 

17.20

 

 

 

18.00

+ Jan Moskwa-od Zofii Ziobro z Rodzina;

Od Dyrekcji i Pracowników Bibl. Publ. w Strzyżowie

 

+ Lilia Kostek

 

 

 

Środa

17.20

 

 

18.00

+ Jan Moskwa-od Janiny Magiera;

Od Kuby Moskwa

 
+ Ryszard Mularz – od żony

 

 

Czwartek

 

17.20

 

 

18.00

+ Jan Urbanik – od żony Janiny

 

 
+ Jan Szaro- od żony z dziećmi

 

Piątek

 

 

17.20

 

 

 

18.00

+ Jan Moskwa-od Wacka i Anny Moskwa;

Od Mariana i Bronisławy Dziadosz z Rodziną

 

+Franciszek, Bronisława, Tadeusz Ziobro-od Kazimiery Wilusz

 

 

Sobota

 

7.20

 

 
8.00

 

+ Jan Moskwa-od brata Stanisława z Rodziną (2x)

 

+ Maria Klimek – od Bronisławy

 

Niedziela

 

07.30

 

 

9.00

 

 10.30

 

12.30

+ Władysław Gorczyca – od żony i dzieci

 

 
+ Władysław ,Zofia Janik – od córki z Rodziną

 

+ Jan Ziobro-od żony i synów z Rodzinami

 
+ Jan Rokosz- od żony i dzieci

 

 


XI Niedziela Zwykła -  Rok”B”  13.06.21 r

 

1. Dziś przed kościołem zbiórki do puszek na wsparcie prowadzonego remontu Domu Diecezjalnego KSM w Rzeszowie .

 

2.  W tym tygodniu wspominamy :

- jutro- 14 czerwca – bł. Michała Kozala, BM

- w czwartek – św. Alberta Chmielowskiego, Z

 

3. Dziękuję za złożone ofiary na potrzeby naszej  Parafii - z Nr.129 A ; 263/9 ; 425 ; 433 ; 637 ; 641 . Bóg zapłać!

 

 

4. Dziękuję za sprzątanie kościoła i złożoną ofiarę . W tym tygodniu zapraszam z  rejonu 20 : Kwolek Maria ; Łukaszek Ryszarda ; Bułat Barbara ; Pawłowska Zofia-Stanisława ; Zamorska Zofia ; Paszek Małgorzata ; Wilusz Helena Hajduk Emilia ; Wieszczek Paweł-Zamorska Beta ; Kamińska Barbara ; Matłosz Krystyna ; Leśniak Anna ; Fryc Jan; Wnęk Barbara .

Bardzo proszę o wykoszenie trawy przy kościele .Ważne , abyśmy utrzymali porządek wokół świątyni dlatego potrzebne jest systematyczne  koszenie.

 

5. W najbliższy wtorek , 15 czerwca dzieci komunijne wraz rodzicami jadą na wycieczko-pielgrzymkę do  Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach i  Sanktuarium J.P.II .

Wyjazd o godz . 7.00  z parkingu przy kościele . Autobus będzie podstawiony 20 min. wcześniej . W tym dniu Msza św. parafialna będzie rano o  6.30 .

 

6. W dniach od 6 – 14.07. 2021 r. Biuro Podróży MATTEO TRAVEL z Rzeszowa organizuje pielgrzymkę autokarową do Włoch , m.in. Wenecja, Loreto , Lanciano , San Giovanni Rotundo , Neapol , Rzym Asyż . Koszt : 950 PLN + 270 Euro .

Szczegółowe informacje na tablicy ogłoszeń .

 

7. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa informuje ,że  17 czerwca będzie ostatnim dniem na złożenie wniosku o płatności bezpośrednie i obszarowe z PROW w kampanii 2021 . ARiMR wydłuża godziny otwarcia swoich biur powiatowych .Będą otwarte dodatkowo:

- 14 – 16.VI .(poniedziałek – środa) – od 7.30 – 18.00

- 17 czerwca – 7.30 – 20 .00 .

 

8.  Intencje mszalne :

 

 

Dzień tygodnia

 

Godzina

 

Intencja

 


Poniedziałek

 

17.20

 

 

18.00

+ Maria Perłowska - od wnuczki Moniki z Rodziną

 

+Władysław Gomółka-od chrześnicy Elżbiety z Rodz.; Od Rodziny Kiczek z Boguchwały

 

 

Wtorek

 

6.30

 

 

-----------

+ Maria Perłowska - od wnuczki Sabiny z Rodziną

 

 

Środa

17.20

 

 
18.00

+ Maria Perłowska - od swatowej Zofii Matłosz 

 

+ Jolanta Drogoń -od córki Urszuli z Rodziną

 

 

Czwartek

 

17.20

 

 

18.00

+ Maria Perłowska - od Wandy Bura

 

+Władysław Gomółka-od Marii i Kazimierza Urban; Rodziny Potockich z Zarzecza

 

Piątek

 

 

17.20

 

 

 

18.00

+ Maria Perłowska- od Beaty i Tomasza Ćwiąkały

 

Dziękczynna w 10 rocz. ślubu Dominiki i Grzegorza z prośbą Boże błogosław., łaski i dary - od Rodziców

 

 

Sobota

 

7.20

 

 

8.00

 

+ Maria Perłowska-od Marii i Wiesława Wnęk

 

+ Władysław Gomółka-od sąsiadów Stanisławy i Marka Moskal; Od Izabeli z Rodziną

 

Niedziela

 

07.30

 

 

9.00

 
 

10.30

 

 

12.30

+Bronisława Szaro-od wnuka Damiana z Rodziną;

 

+Helena , Jan Jarosz - od Rodziny Kwolek

 

+ Leszek Ziobro - 5 rocz. - od Rodziny

 

+Maria Piskadło – od siostry Katarzyny z Rodziną ; Od Magdaleny i Dariusza Rzepki

 


X Niedziela Zwykła -  Rok ”B”, 06.06.21 r

 

1. I niedziela miesiąca – składka na cele diecezjalne . Zmiana tajemnic różańcowych .

 

2. Trwa  Oktawa Bożego Ciała . W czwartek zakończenie Oktawy .Błogosławieństwo dzieci ,  wianków i ziół . Zapraszam szczególnie dzieci z Rodzicami.

 

3.  W tym tygodniu wspominamy :

- we wtorek , 8 czerwca – św. Jadwigi Królowej

- w piątek – Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa

- w sobotę –  Niepokalanego Serca NMP

 

4. Bardzo dziękuję Rodzinom , które przygotowały ołtarze na Uroczystość Bożego Ciała .

Dziękuję również wszystkim  Rodzicom dzieci I- komunijnych którzy zaangażowali się w przygotowanie  uroczystości  swoich dzieci. Niech każdy przyjmie podziękowanie na miarę i proporcjonalnie do swojego zaangażowania we wszelkie prace – porządki wokół kościoła ; koszenie trawy ; wystrój kościoła i organizację całej uroczystości .

 

5. Dziękuję za złożone ofiary na potrzeby naszej  Parafii - z Nr.84 ;104 ; 291 A ;351 A ; 450 ; 474 ; 486 A ; 490 ; 550 ; 646. Bóg zapłać!

 W miesiącu maju na potrzeby naszej Parafii wpłynęło – 2.650 PLN .

 

6. Dziękuję za sprzątanie kościoła i złożoną ofiarę . W tym tygodniu zapraszam z  rejonu 19 : Cynar Aneta ; Cynar Genowefa ; Sikora Ryszarda ; Gwiazda Dorota ; Swiderska Greta ; Hajduk Maria ; Ziobro Stanisława ; Ziobro Wiktoria ; Klimek Teresa ; Ziobro Aleksandra ; Mikuszewska Halina ;Perłowska Jolanta ; Ziobro Sabina.

Bardzo proszę o wykoszenie trawy przy kościele .Ważne , abyśmy utrzymali porządek wokół świątyni dlatego potrzebne jest systematyczne  koszenie.

 

7. Biskup Ordynariusz zezwolił na przeprowadzenie w parafiach zbiórki do puszek na wsparcie prowadzonego remontu Domu Diecezjalnego KSM w Rzeszowie – za tydzień , 13 czerwca.  

 

8.  Intencje mszalne :

 

Dzień tygodnia

 

Godzina

 

Intencja

 


Poniedziałek

 

17.20

 

 

 
18.00

+ Wacław Zamorski-od siostry Maryli z Rodziną ; Od Marzeny i Mirosława Piskadło  z Żyznowa

 

+Stanisław Wanat-od Anny i Tadeusza Wojtaszek; Od Janiny Czarnik z Rodziną

 

 

Wtorek

 

17.20

 

 

 

18.00

+ Wacław Moskal – od żony z dziećmi

 

Dziękczynna z prośbą o Boże błogosławieństwo dla Rodzin, które przygotowały I ołtarz przy szkole na uroczystość Bożego Ciała oraz o pogodę i urodzaje

 

 

Środa

17.20

 

 

18.00

+ Wacław Zamorski-od siostry Marii z Rodziną; Od Rodziny Wilk

 

+ Stefania , Józef Flaga – od Rodziny

 

 

Czwartek

Boże Ciało

 

 

17.20

 


18.00

 

+ Wacław Zamorski-od Rodziny Burek (2x)

 

+Zofia Moskal -11 rocz.; +Jan Moskal – od Rodziny

 

Piątek

 

 

 

17.20

 

 

18.00

 

+ Wacław Zamorski-z Róży Katarzyny Szaro (2x)

 

+Stanisław Wanat-od brata Kazimierza z Rodziną; Od bratowej ze Strzyżowa

 

 

Sobota

 

7.20

 

 

8.00

 

+ Wacław Zamorski-od Rodziny Bryda ; Od Januszów ze Strzyżowa

 

+ Stanisław Wanat – od siostry Ireny z Rodziną

 

Niedziela

 

07.30

 

9.00

 

 

10.30

 

 

12.30

+Eugenia , Stanisław Leśniak - od córki Marii

 
+ Bronisława Szaro-od syna Krzysztofa z Rodzina; Agnieszki i Jerzego Szopa

 

 +Bronisław Szczygieł-od brata Andrzeja z Rodziną(2x)

 

+Czesława Górnicka – od Małgorzaty i Bronisława Matłosz z Rodziną ; Od Marcina Traciak z Rodziną

 

 


Uroczystość Trójcy Przenajświętszej – Rok ”B”,  30.05.21 r
Uroczystość  I – Komunii Świętej

 

1. Od jutra ,”Biały Tydzień” dla dzieci I-komunijnych .


2.  W tym tygodniu wspominamy :

 

- jutro – Święto Nawiedzenia NMP

- we wtorek  – św. Justyna ,M

- w środę – Święto Rocznicy Poświęcenia Kościoła Katedralnego

- w sobotę – św. Bonifacego

 

3. W czwartek , 3 czerwca  – Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Uroczysta  suma z procesją do czterech ołtarzy o godz. 10.30 .

Zapraszam dzieci I-komunijne ; małe dzieci  i dziewczynki do sypania kwiatków ;

Oktawa Bożego Ciała z procesją wokół kościoła – od piątku o godz. 18.00 ; w sobotę o 8.00.

4. W tym tygodniu wypada I czwartek , I piątek i I sobota miesiąca . Spowiedź codziennie przed Mszą Św.

Chorych odwiedzę w sobotę od godz. 9.00

 

5. We wtorek ,  rozpoczynamy czerwiec – miesiąc poświęcony Najświętszemu Sercu Pana Jezusa .

 

6. Dziękuję za złożone ofiary na potrzeby naszej  Parafii - z Nr.159 ; 228 ; 329 ; 389 ; 618 ; 737 A ; 760  Bóg zapłać!

 

7. Dziękuję za sprzątanie kościoła i złożoną ofiarę . W tym tygodniu zapraszam z  rejonu 19 : Hajduk Stanisława ; Hajduk Renata ; Balawajder Ewa ; Musiał Władysława ; Pilch Danuta ; Pilch Agnieszka ; Paszek Andrzej ; Wilusz Kazimiera ; Paszek Anna ; Paszek Agata ; Klimek Urszula ; Klimek Kazimierz.

 

8. Przypomnienie  o przygotowaniu ołtarzy a Uroczystość Bożego Ciała ( 3 czerwca ) kolejne Rodziny :

 

I ołtarz – przy Szkole – Nr. 258 – 265  oraz  Nr.292 A – F . ( Podlas )

 

II ołtarz – przy Remizie Strażackiej – zostawiamy ten przywilej przygotowania OSP Godowa Dolna i Górna

 

III ołtarz – przy kościele-kapliczka Matki Bożej – Nr.293 – 310 A ;

 

IV ołtarz – przy kościele dzwonnicy  - 311 -  329 ( Podlas )

 

9. Podziękowanie dla Rodziców dzieci I-Komunijnych , którzy zaangażowali się w przygotowanie dzisiejszej uroczystości . Niech każdy przyjmie podziękowanie na miarę i proporcjonalnie do swojego zaangażowania we wszelkie prace – porządków wokół kościoła ; koszenie trawy ; wystrój kościoła i organizację całej uroczystości .

 

10. Kontynuujemy remont kaplicy – wewnątrz . Zdemontowano nastawę ołtarza i pozostałą część  do renowacji ; figury . Drewno jest bardzo zniszczone przez korniki …. Przywieziono część wyposażenia prezbiterium ; sedilla ; ornamenty.  Zamówiono piaskowiec na ścianę ołtarzową .  Bardzo proszę o wsparcie tej inwestycji- wszystko jest zależne od środków finansowych .Na jesień będzie potrzeba wymiany blachy na bocznych dach , bo przecieka.

 

11.  Intencje mszalne :

 

 

 

Dzień tygodnia

 

Godzina

 

Intencja

 


Poniedziałek

 


17.20

 

 18.00

+Teresa Moskwa-od Edyty Świerad z dziećmi ( 2x)

 

+ Maria, Władysław Zamorski-od Stanisława z Rodziną

 

 

Wtorek

 

17.20

 

 

 

18.00

+ Teresa Moskwa-od córki Jolanty i Ryszarda Szopy;
Od Pracowników i Podopiecznych Dziennego Domu Pomocy w Dobrzechowie


Dziękczynna w 25 rocz. małżeństwa Beaty i Janusza Zamorskich z prośbą o Boże błogosławieństwo i opiekę NMP na każdy dzień

 

 

Środa

17.20

 

 

18.00

+ Teresa Moskwa-od córki Beaty z synami ;
Od Pracowników Gazowni w Strzyżowie

 

O Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski dla Sióstr z Róży Św. Weroniki

 

 

Czwartek

Boże Ciało

 

7.30

 

 
9.00

 

10.30

+ Zofia Matłosz-od synowej Bożeny z Godowej

 
+Eugenia Mularz- od córki Jolanty z mężem

 

Za dzieci I-komunijne-od Pań Wychowawczyń

 

Piątek

 

 

 
17.20

 

 

18.00

+ Teresa Moskwa-od córki Moniki Bogusz z Rodzina; Od swatowej Katarzyny Bogusz z Wesołej

 

+Zofia Matłosz – z Róży św. Weroniki

 

 

Sobota

 

 
7.20

 

 

8.00

 

+ Teresa Moskwa-od Wiesława i Tomasza Bury ; Od Haliny i Stanisława Wociór

 

+Stanisław Gorczyca-od sąsiadki Zuzanny Gwiszcz z Rodziną ; Od obecnych i byłych Pracowników Stacji Paliw ze Strzyżowa

 

Niedziela

 

 

07.30

 

9.00

 

 

10.30

 

 

12.30

 

+Halina Ziobro - 4 rocz. śmierci

 
+Helena , Tadeusz Ziobro - od dzieci

 

+ Czesława Górnicka -od sąsiadów: Anny i Krzysztofa Wieszczek z Rodziną; Od Łukasza z Rodziną

 

+Maria Piskadło-od Marii i Ludmiły Szewczyk z Dębicy

 

 


Uroczystość Zesłania Ducha Świętego – Rok”B”, 23.05.21 r.

 

1. Dziś kończy się Okres  Wielkanocny .


2.  W tym tygodniu wspominamy :

- jutro -  Święto NMP Matki Kościoła ; Msze św. o godz. 8.00 i 18.00 .

- w środę – św. Filipa Nereusza,K

- w czwartek – Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana

- w sobotę – św. Urszuli Ledóchowskiej, Dz

 

3. W przyszłą niedzielę uroczystość Trójcy Przenajświętszej . Również w naszej Parafii uroczystość I Komunii Świętej ,Uroczysta Msza Św. – o 10.30 . Dzieci przychodzą ok.20 min. wcześniej. Zgromadzą się przed  kościołem i zostanę uroczyście wprowadzone do kościoła .

Spowiedź dla dzieci i ich Rodzin będzie w piątek  od godz. 15.30  - do Mszy św. i ewentualnie  po nabożeństwie majowym .

 

4. Dziękuję za złożone ofiary na potrzeby naszej  Parafii-  z Nr263/6 ; 369 ; 710.  Bóg zapłać!

 

5. Chciałem bardzo serdecznie podziękować Firmie Masarskiej „FIOŁEK” za produkty  przekazane na uroczystość bierzmowania  i wszelką pomoc udzielaną przy różnych okazjach .

 

6. Dziękuję za sprzątanie kościoła i złożoną ofiarę . W tym tygodniu zapraszam z  rejonu 18 : Moskal Patrycja ; Szaro Janina ; Szaro Lucyna ; Patruś Dorota ; Klimek Katarzyna;  Szaro Wanda ; Szaro Paulina ; Winiarska Aneta ; Florek Katarzyna ; Wojnarowska Joanna ; Ciuł Danuta ; Paszek Maria .

Proszę  Rodziców dzieci I- komunijnych i tę grupę sprzątającą o wykoszenie trawy przy kościele  w tygodniu .

 

7. Próba śpiewu  dla dzieci I-komunijnych z p. Organistą  we wtorek o 18.00 po Mszy Św.

 

8.  Na parkingu przy kaplicy św.J.S.Pelczara w Strzyżowie obok koszy PCK stoi szary kontener na makulaturę. Dzięki tej zbiórce pomożemy wybudować studnie w Czadzie.

 

9. Proszę o przygotowanie ołtarzy a Uroczystość Bożego Ciała ( 3 czerwca ) kolejne Rodziny

 

I ołtarz – przy Szkole – Nr. 258 – 265  oraz  Nr.292 A – F . ( Podlas )

 

II ołtarz – przy Remizie Strażackiej – zostawiamy ten przywilej przygotowania OSP Godowa Dolna i Górna

 

III ołtarz – przy kościele-kapliczka Matki Bożej – Nr.293 – 310 A ;

 

IV ołtarz – przy kościele dzwonnicy  - 311 -  329 ( Podlas )

 

10.  Intencje mszalne :

 

 

Dzień tygodnia

 

Godzina

 

Intencja

 


Poniedziałek

 

8.00

 

 

18.00

+ Janina Paszek-od wnuka Piotra z Rodziną ; Od wnuka Wojciecha

 
+ Marian Wójtowicz – od znajomej

 

 

Wtorek

 

 

17.20

 

18.00

 

+ Janina Paszek-od Rodziny Pilch

 
+ Janina Jedynak – od siostry

 

 

Środa

 

17.20

 

18.00

 

+ Janina Paszek-od Rodziny Matłosz

 
+ Henryk Wojdecki - od Piotra Totkowicza z Rodziną

 

 

Czwartek

 

 

 

17.20

 

 

18.00

 

+ Janina Paszek-od sąsiadów : Anny i Stanisława Paszek

 

+Stanisław Wanat – od córki Ewy z mężem i dziećmi

 

Piątek

 

 

 

17.20

 

 

18.00

 + Janina Paszek-od Anety i Krzysztofa Cynar z Rodziną
Od Genowefy i Stanisława Cynar

 

+Zofia Matłosz – od Jacka Flagi z Rodziną

 

 

Sobota

 

 

7.20

 

 

8.00

 

 

+ Janina Paszek-od Kazimiery Wilusz z Rodziną

 

 +Wojciech, Augustyna Ziobro-od syna z Rodziną

 

Niedziela

 

 

07.30

 

 

9.00

 

10.30

 

 

12.30

 
+Bronisława, Mieczysław Moskal-od córki z Rodziną

 

+Eugenia Mularz – od córki Bożeny z mężem

 
Za Dzieci I-Komunijne, ich Rodziny – od Pań Wychowawczyń klas

 

+ Maria Piskadło-od syna Pawła z Rodziną; Od Burmistrza miasta Dębica


58. Tydzień Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego

25 kwietnia br. obchodzimy IV. Niedzielę wielkanocną zwaną Niedzielą Dobrego Pasterza podczas której przypada 58. Światowy Dzień Modlitw o Powołania. W Polsce rozpoczyna on Tydzień Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego, który będzie przebiegał od 25 kwietnia do 1 maja pod hasłem “Zgromadzeni na Świętej Wieczerzy”.

Światowy Dzień Modlitw o powołania po raz pierwszy był obchodzony 12 kwietnia 1964 r. z inicjatywy papieża Pawła VI. W polskich diecezjach i parafiach organizowane są w tym czasie spotkania modlitewne w intencji powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego, a także dyskusje i konferencje poświęcone tematowi powołania.

 

SŁOWO WSTĘPNE

 

Stajemy wobec 58. Tygodnia Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego, w którym pragniemy z wdzięcznością przyjąć dary ofiarowane nam przez Boga, ale tak-że prosić o umocnienie dla wszystkich, którzy przygotowują się do wyboru życiowego powołania. We wspólnocie Kościoła, który jest w Polsce, przeżywa-my z oddaniem bogactwo sakramentu Eucharystii oraz pragnie-my odkryć na nowo wartość wspólnoty Zgromadzonej na Świętej Wieczerzy. Tak wiele otrzymujemy łask dzięki Eucharystii i tak bardzo liczymy na kolejne pokolenia tych, którzy będą uobecniać jej tajemnice we wspólnocie Kościoła oraz czerpać z niej siły do życia w pełni oddanego Bogu. Szczególnym patronem tajemnic wiary i orędownikiem na-szych modlitw u Boga w tym roku jest św. Józef. Razem z odczytującymi dar powołania od Boga chcemy rozważyć słowa papieża Franciszka z jego listu o św. Józefie: Musimy zawsze zadawać sobie pytanie, czy z całych sił strzeżemy Jezusa i Maryi, którzy w tajemniczy sposób są powierzeni naszej odpowiedzialności, naszej trosce, naszej opiece. Syn Wszechmogącego Boga przychodzi na świat, przyjmując stan wielkiej słabości. Staje się tym, który potrzebuje Józefa, by był broniony, chroniony, otoczony opieką, wychowywany. Bóg ufa temu człowiekowi, podobnie jak Maryja, która odnajduje w Józefie tego, który nie tylko chce ocalić Jej życie, ale który zawsze będzie się troszczył o Nią i o Dziecko. Zatem święty Józef nie może nie być Opiekunem Kościoła, ponieważ Kościół jest kontynuacją Ciała Chrystusa w dziejach, a jednocześnie w macierzyństwie Kościoła zacienione jest macierzyństwo Maryi. Józef, chroniąc Kościół, nieprzerwanie chroni Dziecię i Jego Matkę, a także my, kochając Kościół, wciąż kochamy Dziecię i Jego Matkę (Papież Franciszek, List o św. Józefie Patris corde).

 Niech nasza ufność w moc łaski Boga, gorliwa modlitwa i oddane wypełnianie przyjętych od Boga powołań przyczynią się do obfitych owoców tegorocznego Tygodnia modlitw o powołania.

 

Bp Marek Solarczyk

Delegat KEP ds. Powołań

 


Modlitwy do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

 

 MODLITWA NOWENNY

DO MATKI BOŻEJ NIEUSTAJACEJ POMOCY

O Matko Nieustającej Pomocy, z największą ufnością przychodzę dzisiaj przed Twój święty obraz, aby błagać o pomoc Twoją. Nie liczę na moje zasługi, ani na moje dobre uczynki, ale tylko na nieskończone zasługi Pana Jezusa i na Twoją niezrównaną miłość macierzyńską. Tyś patrzyła, o Matko, na rany Odkupiciela i na krew Jego wylaną na krzyżu dla naszego zbawienia. Tenże Syn Twój umierając dał nam Ciebie za Matkę. Czyż więc nie będziesz dla nas, jak głosi Twój słodki tytuł: Nieustającą Wspomożycielką? Ciebie więc o Matko Nieustającej Pomocy, przez bolesną mękę i śmierć Twego Boskiego Syna, przez niewypowiedziane cierpienia Twego Serca, o Współodkupicielko , błagam najgoręcej, abyś wyprosiła mi u Syna Twego tą łaskę, której tak bardzo pragnę i tak bardzo potrzebuję...

Chwila ciszy

Ty wiesz o Matko Przebłogosławiona, jak bardzo Jezus Odkupiciel nasz pragnie udzielać nam wszelkich owoców Odkupienia. Ty wiesz, ze skarby te zostały złożone w Twoje ręce, abyś je nam rozdzielała Wyjednaj mi przeto o Najłaskawsza Matko, u Serca Jezusowego tę łaskę, o którą w tej nowennie pokornie proszę, a ja z radości wychwalać będę Twoje miłosierdzie przez całą wieczność. Amen.

Podziękowania - wezwania dziękczynne

I tydzień :

O Maryjo przyjmij dziękczynienia nasze:

W: DZIĘKUJEMY CI MATKO NIEUSTAJĄCEJ POMOCY

Za nawróconych na drogę prawdy

Za uzdrowionych z choroby

Za pocieszonych w strapieniu

Za ocalonych z rozpaczy

Za podtrzymanych w zwątpieniu

Za wyzwolonych z mocy grzechu

Za wysłuchanych w błaganiu

Za litość nam okazaną

Za miłość Twą macierzyńską

Za dobroć Twą niezrównaną

Za opiekę w miejscach pracy

Za chleb codzienny

Za radość i smutki nasze

Za wszystkie łaski nam i innym wyświadczone

 

Módlmy się: Królowej świata, najpotężniejszej, nieśmiertelnego Boga Rodzicielce, Dziewicy Niepokalanej z duszą i ciałem do nieba wziętej, niech będzie chwała, cześć i dziękczynienie od wszelkiego stworzenia, a nam odpuszczenie wszystkich grzechów, łaska i miłosierdzie przez wszystkie wieki wieków. Amen

 

Maryjo - dziękujemy Ci, że pomagasz nam

Że ocierasz łzy. Dziękujemy Ci... (2x)

Prośby - wezwania błagalne

O Maryjo usłysz prośby nasze.

II tydzień :

W. PROSIMY CIĘ, MATKO NIEUSTAJĄCEJ POMOCY

 

Za chorych, abyś ich uzdrowiła

Za strapionych, abyś ich pocieszyła

Za płaczących, abyś im łzy otarła

Za sieroty i opuszczonych, abyś im Matką była

Za biednych i potrzebujących, abyś ich wspomagała

Za błądzących, abyś ich na drogę prawdy sprowadziła

Za kuszonych, abyś ich z sideł szatańskich wybawiła

Za upadających, abyś ich w dobrym podtrzymała

Za grzeszników, abyś im żal i łaskę spowiedzi wyjednała

Za wszystkich zmarłych Twoich czcicieli, abyś ich do radości

życia wiecznego doprowadziła

Za wszystkich żyjących Twoich czcicieli, abyś ich od

nieszczęść strzegła i drogą przykazań Bożych prowadziła

Za wszystkich, którzy cierpią dla prawdy, sprawiedliwości i wolności

O wysłuchanie wszystkich próśb naszych

 

Módl się za nami Matko Nieustającej Pomocy

W: Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych

 

Módlmy się: Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam swoją Rodzicielkę Maryję, której przesławny obraz czcimy, jako Matkę gotową nieustannie nam pomagać. Spraw abyśmy gorliwie wypraszając Jej macierzyńską pomoc, nieustannie doznawali owoców Twego odkupienia. Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

 

Matko Pomocy Nieustającej, Proś Boga za nami,

Proś Boga za nami

 

RÓŻNE MODLITWY

I

Matko Nieustającej Pomocy dziś doświadczamy wielu trudności. Twój obraz mówi nam bardzo wiele o Tobie. On przypomina nam, że docierasz do wszystkich i pomagasz tym, którzy znajdują się w potrzebie. Pomóż nam zrozumieć, że nasze życie należy do innych tak samo, jak należy do nas. Maryjo, bądź nam wzorem chrześcijańskiej miłości, wiemy że nie możemy uleczyć każdej choroby czy też rozwiązać każdego problemu, ale z Bożą łaską, chcemy czynić to, co możemy. Obyśmy dla świata byli prawdziwymi świadkami tego, że miłość wzajemna ma dla nas rzeczywiste znaczenie. Matko Nieustającej Pomocy, niech nasze codzienne działanie objawia, że Ty jesteś dla nas przykładem.

II

Matko Nieustającej Pomocy, Jezus jako dziecko biegł do Ciebie, aby znaleźć pociechę i pewność. Nie postrzegałaś go tylko jako słabe dziecko. Poruszona przez Ducha Świętego, przyjęłaś Jezusa jako Syna Najwyższego, jako długo oczekiwanego Mesjasza. Pomóż nam, naśladując Twój przykład wiary, rozpoznać Jezusa w tych, których spotykamy, szczególnie w ubogich i samotnych, chorych i starych. Pomóż nam być świadomymi, droga Matko, że cokolwiek uczynimy jednemu z braci i sióstr, czynimy to dla Twojego Syna. Niech jego słowa żyją w naszych sercach i mają wpływ na nasze życie i na życie tych, których spotykamy.

III

Maryjo, niewiasto wiary, Ty rozważałaś i dostrzegałaś znaczenie Bożego słowa oraz czynów Boga w Twoim życiu. Ty hojnie odpowiedziałaś na Jego słowo w wierze. Kiedy słuchamy Bożego słowa, pomóż nam być uważnymi na jego przesłanie. Niechaj Duch Święty oświeci nasze zrozumienie i udzieli nam odwagi do wprowadzenia tego słowa w życie.

IV

Maryjo, służebnico Pańska, potrzebujemy dzisiaj Twojego świadectwa odkrywania woli Bożej w naszym życiu. Ty zawsze dawałaś Bogu pierwsze miejsce w swoim życiu. Pomóż każdemu z nas rozeznawać plany Boga we wszystkim, co czynimy, tak jak Ty rozważałaś Jego Słowa w swoim sercu. Daj każdemu z nas przekonanie, że nie ma rzeczy ważniejszej niż pełnienie woli Ojca niebieskiego. Obyśmy każdą chwilą naszego życia kochali Go i wielbili. Pomóż nam naśladować Twój przykład w głoszeniu: ?Oto ja służebnica Pańska, chcę tego, czego chce Bóg, tak jak on chce, kiedy chce, i ponieważ tego chce.

V

Maryjo, zwracamy się do Ciebie jako przykładu cierpienia i odwagi. Ty uczestniczyłaś w cierpieniach i śmierci Twojego Syna. Teraz uczestniczysz w Jego Zmartwychwstaniu. My również dzielimy krzyż Chrystusa i któregoś dnia, tak jak Ty, będziemy dzielić w pełni Jego Zmartwychwstanie. Naucz nas cierpliwości w naszym cierpieniu i ufności w miłościwą opiekę naszego Ojca niebieskiego. Niech cierpiący na duszy i ciele doświadczą uzdrawiającej mocy Twojego Syna. Naucz nas naśladować Jego przykład i przez Niego, z Nim i w Nim powierzyć się opiece Ojca niebieskiego.

VI

Matko Nieustającej Pomocy, z Twoją czułością i matczyną miłością błogosław nasze rodziny. Niech sakrament małżeństwa przybliża wciąż małżonków do siebie, tak aby zawsze byli sobie wierni i miłowali się wzajemnie, tak jak Chrystus nas umiłował. Pomóż wszystkim ojcom i matkom miłować i kochać dzieci przez Boga im powierzone. Niech będą zawsze przykładem prawdziwie chrześcijańskiego życia. Pomóż wszystkim dzieciom kochać i szanować swoich rodziców. Nawiedź wszystkich ludzi, aby doceniali wartość chrześcijańskiego małżeństwa i życia rodzinnego. Udziel nam poczucia sensu i odpowiedzialności, abyśmy uczynili z naszych domów niebo miłości i pokoju. Maryjo, bądź nam przykładem, pomóż każdej rodzinie wzrastać każdego dnia w miłości do Boga i bliźniego, tak aby sprawiedliwość i pokój szerzyły się wszędzie w ludzkiej rodzinie.

 

MODLITWA ZA CHOREGO

 

Matko Boska Nieustającej Pomocy, Twój Boski Syn, którego na ręku trzymasz, wysłuchuje każdą Twoją prośbę. Poleć Mu także chorego, za którego dzisiaj w pokorze modlę się do Ciebie. Rzeknij tylko słowo a chory wróci do zdrowia. Nie odmawiaj mi tej łaski, chorzy mają szczególne prawo do Twej dobroci. Proś przeto Jezusa, aby nam to drogie życie zachował. Ty sama bądź dla chorego dobrą i miłosierną Lekarką a przy Twojej Pomocy z pewnością uzyska utracone siły. Gdyby jednak Bóg, którego wola rządzi światem, inaczej postanowił, wspomóż o Matko chorego i daj mu siłę, aby przyjął kielich goryczy i zdał się spokojnie na rozporządzenia Boga Wszechmocnego. Daj mu cierpliwość, broń od rozpaczy, Matko, Ty jesteś tak potężna, możesz nas pocieszyć. Jesteś Matką Najlepszą, pragniesz nas uratować. Wysłuchaj więc nas łaskawie i przyjdź nam z pomocą. Amen.


Życzenia  Wielkanocne 2021 r.

Refleksja

 

„Zacznij od Zmartwychwstania
od pustego grobu
od Matki Boskiej Radosnej
wtedy nawet krzyż ucieszy
jak perkoz dwuczuby na wiosnę
anioł sam wytłumaczy jak trzeba
choć doktoratu z teologii nie ma
grzech ciężki staje się lekki
gdy się jak świntuch rozpłacze
- nie róbcie beksy ze mnie
mówi Matka Boska
to kiedyś
teraz inaczej
zacznij od pustego grobu
od słońca
ewangelie czyta się jak hebrajskie litery
od końca” .                                                                          

/ ks. Jan Twardowski „Od końca”/

Jak poczuć w sobie tętno Zmartwychwstania? Czym je zmierzyć? 

Najpierw czuje się je na Eucharystii, na spotkaniu z Panem  .

 Zmartwychwstanie szczególnie tu uobecnia się ,bo jestem zatopiony w Misterium Pana.

Gdzie jest spotkanie osób, tam świeci Zmartwychwstanie.

O jego obecności w życiu świadczy nadzieja, że będzie dobrze, chociaż czasem jest źle;

e nie zginę, chociaż tu czegoś mi brakuje, tam coś doskwiera.  

 W końcu puls Zmartwychwstania można bardziej poczuć,

 gdy coraz rzadziej mówię ja, ja, mnie, mnie

A częściej Ty, Ty, Tobie, Tobie.

 

Zacznij od pustego grobu, czyli naucz się patrzeć. Pisze Jan, ale już nie ksiądz, tylko Ewangelista: "Wtedy wszedł do wnętrza grobu także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył" (J 20, 8). Żeby zrozumieć, trzeba patrzeć. Żeby patrzeć, trzeba się zatrzymać, a ściślej mówiąc, wejść do środka, zaangażować się, dać się wciągnąć. Grób w sumie nie był pusty. Leżały tam płótna, znaki obecności Nieobecnego. Zmartwychwstały zostawia znaki, można je zauważyć.

Niełatwa to sztuka znaleźć czas na takie patrzenie w naszych czasach, bo przecież my ciągle nie mamy czasu. Biegniemy. Tyle pilnych i niecierpiących  zwłoki spraw. A w biegu tak naprawdę nic nie widać. Wszystko wydaje się równie atrakcyjne i zarazem nijakie. W biegu nawet człowieka nie można spotkać, tylko się go trąca łokciem. Rozpoznanie Zmartwychwstania domaga się ofiary z czasu.

Cóż takiego wniosło Zmartwychwstanie Jezusa? Jaką nową jakość wprowadziło w Twoje życie? Chcesz się tego dowiedzieć, tak dla siebie i tylko dla siebie? Nie pozostaje Ci nic innego, jak częściej się zatrzymywać i patrzeć. Najpierw na pusty grób, potem na Matkę Boską Radosną. I myśleć szanując granice rozumu. I wyczuwać w sobie ten inny puls. Wtedy Zmartwychwstanie stanie się i początkiem  i końcem.

Życzę wszystkim Parafianom , Rodakom , Dobroczyńcom , Sympatykom  i przybyłym Gościom   BŁOGOSŁAWIONYCH   ŚWIĄT   WIELKIEJ NOCY !

Modlitwą serdeczną otaczam chorych , samotnych i cierpiących ; tych ,którzy utracili sens wiary, a może życia ; zagubionych i borykających się z różnymi problemami natury materialnej i  duchowej .

ks. Cz.Rz. proboszcz

Dziękuję za życzenia przesłane różną drogą od Instytucji kościelnych , Państwowych , Samorządowych , Firm i Osób  prywatnych .  W szczególny sposób dziękuję i odwzajemniam:

- Ks. Biskupom naszej Diecezji i Pracownikom Kurii diecezjalnej ;

- Wspólnocie Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie ;

- Caritas Dierezji Rzeszowskiej ;

- Dyrekcji i Pracownikom  Katolickiego Radia VIA ;

- Katolickiemu Stowarzyszeniu Młodzieży ;

- Akcji Katolickiej Diecezji Rzeszowskiej;

- Burmistrzowi Strzyżowa i Radzie Miejskiej ;

- Staroście Strzyżowskiemu i Radzie Powiatu Strzyżowskiego ;

- Radnym miejskim i powiatowym naszej miejscowości ;

- Panu Sołtysowi i Radzie sołeckiej ;

- OSP Godowa Górna i OSP Godowa Dolna ;

- Firmie Masarskiej „ FIOŁEK” z Godowej ;

- Dyrekcji , Radzie i Pracownikom Zespołu Szkół im. Jana Pawła II w Godowej .


OSTRZEŻENIE POLICJI PRZED OSZUSTWAMI

 

W ostatnim czasie oszuści coraz częściej wykorzystują zaufanie osób starszych, zwłaszcza posiadających telefony stacjonarne. Sprawcy w rozmowach telefonicznych podają się za osoby najbliższe, policjantów, pracowników służb państwowych i instytucji. Łupem przestępców padają nierzadko oszczędności całego życia. Dla tego, aby nie paść ofiarą przestępców należy pamiętać o podstawowych zasadach:·Po odebraniu telefonu nie należy wpadać w panikę, spróbować opanować emocje i nie działać pod presją czasu.·Należy zachować zdrowy rozsądek i ostrożność –jeśli dzwoni do nas osoba, która podaje się za członka rodziny i prosi o pieniądze, nie należy podejmować żadnych pochopnych decyzji.·Zapisz dane telefonującej osoby (imię i nazwisko) i zapytaj kim dzwoniący jest dla naszego bliskiego.·Jeśli chodzi o członka rodziny, zadzwoń do niego i dowiedz się, czy faktycznie potrzebuje Twojej pomocy. Opowiedz osobie bliskiej o zaistniałym zdarzeniu.·Dzwoniąc na policję lub do osoby bliskiej należy ZAWSZE przerwać połączenie z osobą która wcześniej zadzwoniła – rozłączyć się. Nie wolno sugerować się wskazówkami o wybraniu numeru po usłyszeniu sygnału. ·Nigdy nie udzielaj przez telefon informacji, jaką ilość pieniędzy posiadasz w domu, bądź na koncie bankowym.·Nigdy na czyjeś zlecenie nie przekazuj pieniędzy, nie podpisuj dokumentów, nie zakładaj kont w banku, nie zaciągaj kredytów i nie ujawniaj swoich danych osobowych, numerów PIN, haseł. Pamiętaj!·Policja nigdy nie prosi o przekazanie pieniędzy i nigdy nie dzwoni z takim żądaniem.·Policja nigdy nie informuje telefonicznie o prowadzonych działaniach, „akcjach policyjnych”. Jeżeli odebrałeś taki telefon bądź pewien, że dzwoni oszust. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy jak najszybciej powiadomić Policję telefonując pod numer 112.

 

ŚWIĘTE TRIDUUM PASCHALNE PRZEŻYWANE W RODZINIE

                        
WSTĘP

 

Rozpoczynamy przeżywanie Świąt Wielkanocnych czyli Paschalnych. Obejmują one

Trzy Wielkie Dni, w czasie których celebrujemy Śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa. W

tym roku ten czas będzie inny niż zazwyczaj. Epidemia, która ogarnęła cały świat, dotknęła

także naszego chrześcijańskiego życia. Jak niedawno powiedział papież Franciszek: „Na

naszych placach, ulicach i miastach zebrały się gęste ciemności; ogarnęły nasze życie,

wypełniając wszystko ogłuszającą ciszą i posępną pustką, która paraliżuje wszystko na swej

drodze. Czuje się je w powietrzu, dostrzega w gestach, mówią o tym spojrzenia” (Przemówienie

na Placu św. Piotra, 27 marca 2020). I choć z powodu tych gęstych ciemności nie możemy

gromadzić się na wspólnej celebracji Triduum Paschalnego, to jednak wiara w obecność Pana

pośród nas podpowiada nam, aby z pokorą i ufnością towarzyszyć Mu w tajemnicy Jego śmierci

i zmartwychwstania. Być może pośród tych ciemności i w tej ogłuszającej ciszy jeszcze

mocniej dotknie On naszych serc i przemieni tę noc świata w Wielką Noc swojego zwycięstwa!

Tajemnica Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa jest fundamentem

chrześcijańskiego życia i chrześcijańskiej nadziei. Skoro mroki Wielkiego Piątku na Golgocie

nie zwyciężyły Światłości, to dla chrześcijanina żadna ciemność nie jest już ciemna (por. Ps

139). W momencie śmierci Jezus ukazał całkowite zaufanie wobec Ojca, oddając w Jego ręce

swojego ducha (por. Łk 23,46). W zmartwychwstaniu z kolei Ojciec objawił, że nie dopuści,

aby Jego Syn pozostał w otchłani (por. Ps 16). Te święte dni zapraszają nas więc, aby wraz z

Jezusem przeżywać w naszej codzienności Jego umieranie, tak aby Jego życie mogło objawić

się w nas (por. 2Kor 4,11).

Wejście w tę życiodajną tajemnicę Pana odbywa się w czasie Triduum Paschalnego.

„Tridum” oznacza „trzy dni”. Rozpoczyna się ono w Wielki Czwartek wieczorem i trwa do

wieczora Niedzieli Zmartwychwstania. W czasie tych trzech dni prowadzi nas liturgia, na którą

składa się Msza Wieczerzy Pańskiej, Liturgia Męki Pańskiej oraz Wigilia Paschalna, której

zwieńczeniem jest procesja rezurekcyjna ogłaszająca światu nowinę o Zmartwychwstaniu. Te

trzy liturgie stanowią jakby jedną całość. Możemy to zauważyć choćby przez fakt, że

rozpoczynając w Wielki Czwartek Wieczorem Mszę Wieczerzy Pańskiej błogosławieństwo

końcowe otrzymamy dopiero w Noc Zmartwychwstania, w Wigilię Paschalną w nocy z soboty

na niedzielę. To jest właśnie ta Wielka Noc naszego zbawienia.

Nawet jeśli w tych dniach nie możemy wziąć udziału w celebracjach, to czujmy się

zaproszeni do tego, aby w naszych domach przeżywać wraz z Jezusem Jego przejście z tego

świata do Ojca. Niech to będzie czas, w którym odłożymy na bok to, co nieistotne, a centrum

naszych dni uczynimy modlitwę i wspólne bycie razem. Niech pomocą w takim przeżywaniu

tego świętego czasu służą przygotowane teksty i wskazania. Niech towarzyszy nam wiara, że

Pan jest z nami.

 

WIELKI CZWARTEK

 

USTANOWIENIE EUCHARYSTII I KAPŁAŃSTWA

 

Wielki Czwartek to dzień, w którym kończy się okres Wielkiego Postu. Także w tym

dniu rozpoczyna się obchód najważniejszych świąt chrześcijańskich: Triduum Paschalnego. Te

trzy święte dni mają moc odnowić nas, przemienić nas, dać na nowe życie, dlatego czujmy się

zaproszeni do wchodzenia w ten niepowtarzalny czas.

Triduum Paschalne rozpoczyna uroczysta liturgia Mszy Wieczerzy Pańskiej. Sprawuje

się ją na pamiątkę gestu, który Jezus dokonał w Wieczerniku w dzień przed swoją Męką.

Liturgia ta zwraca uwagę na trzy istotne wydarzenia: ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa,

ukazanie wzoru wzajemnej miłości oraz początek drogi ku krzyżowi.

Wspólnym elementem tych wydarzeń jest wydanie się Jezusa Chrystusa. Zanim został

wydany przez Judasza sam wydał siebie człowiekowi pod postacią Chleba i Wina ustanawiając

Eucharystię, nakazem czynienia tego na swoją pamiątkę ustanowił kapłaństwo, a gestem

obmycia nóg Apostołom ukazał wzór miłości, która wyraża się w służbie. Te wszystkie

wydarzenia mają objawić jedną zasadniczą rzecz: Jezus, nie jest po prostu skazany, ale sam

oddaje swoje życie. Ma moc je oddać i ma moc je odzyskać. To wydanie, na które zgodził się

w czasie Ostatniej Wieczerzy, osiągnie swój szczyt w Jego męce i śmierci. Dzisiejsza

Eucharystia jest więc jakby wstępem do Jego Męki, Śmierci i Zmartwychwstania.

Nawet jeśli nie możemy uczestniczyć w Eucharystii w kościele, to nasze wspólne bycie

w domu daje nam możliwość wejścia w te niesamowite w swoim wyrazie wydarzenia

Wieczernika. Pozostaje przecież powierzone Kościołowi nowe przykazanie miłości. Ewangelia

dzisiejszego dnia przytacza słowa Jezusa: „Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi,

to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy

tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” (J 13,15) W tych słowach odbija się echo słów, które

słyszymy nieustannie podczas Mszy świętej: „To czyńcie na moją pamiątkę”. Jezus w swoich

słowach wskazuje nie tylko na sam obrzęd, ale na obrzęd, który wyraża miłość! Jeśli

okoliczności pozbawiają nas obrzędu Eucharystii, nie mogą pozbawić nas jego znaczenia. Ten

gest miłości możemy czynić na Jego pamiątkę! Możemy uczynić to co On uczynił i w ten

pokorny sposób przeżywać tajemnicę Wielkiego Czwartku.

Starożytna antyfona używania podczas liturgii Wielkiego Czwartku wyraża piękną

myśl: „Gdzie miłość prawdziwa i dobroć tam znajdziesz Boga”. Niech gestów tej miłości nie

zabraknie w naszych rodzinach. W tym dniu warto zaplanować wspólną kolację, odczytać 13

rozdział Ewangelii Jana, przełamać się chlebem na znak jedności. To są małe gesty tworzące

miłość. Warto pamiętać także w tym dniu o ubogich i potrzebujących, pomyśleć o jałmużnie

wielkopostnej jako konkretnym darze miłości. W taki niecodzienny sposób możemy naprawdę

sercem zbliżyć się i celebrować Wielki Czwartek, pomimo trudnych okoliczności.

 

6

 

WIECZORNA LITURGIA RODZINNA

 

W Wielki Czwartek wieczorem, w czasie trwania Mszy Wieczerzy Pańskiej w kościele

parafialnym lub bezpośrednio po jej zakończeniu, rodzina może zgromadzić się przy

świątecznie przygotowanym stole, aby wspólnie przeżyć liturgię wejścia w Triduum Paschalne

i dziękczynienia za dar Eucharystii i kapłaństwa.

Stół, nakryty białym obrusem, może zostać udekorowany kwiatami. Na środku należy

położyć otwartą księgę Pisma świętego, z której odczytywane będzie słowo Boże oraz mały

bochenek chleba, którym na zakończenie podzielą się członkowie rodziny (trzeba się o niego

zatroszczyć wcześniej). Modlitwie przewodniczy ojciec lub matka. Może to zrobić także ktoś

inny z dorosłych.

Liturgia rozpoczyna się śpiewem, po którym następuje znak krzyża i modlitwa, którą

odczytuje ojciec rodziny. Następnie odbywa się Liturgia słowa poprzedzona wprowadzeniem,

po której wszyscy razem odmawiają modlitwę Ojcze nasz i przekazują sobie znak pokoju.

Zakończeniem liturgii i przejściem do wspólnej kolacji jest obrzęd dzielenia się chlebem.

 

LITURGIA SŁOWA

 

Znak krzyża

Przewodniczący liturgii: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Wszyscy: Amen.

Wprowadzenie do liturgii

Jedna z obecnych osób czyta wprowadzenie do liturgii:

W Wielki Czwartek, podczas Ostatniej Wieczerzy, Chrystus ustanowił sakrament

Eucharystii i kapłaństwa, pozostawił swoim uczniom przykazanie miłości i służby oraz wydał

samego siebie na mękę i śmierć. Wspominając te wydarzenia pragniemy w naszej rodzinie

słuchać słowa Bożego oraz modlić się o to, abyśmy zawsze potrafili być wdzięczni za dar

Eucharystii. Prośmy także, aby w tym czasie, w którym nie możemy uczestniczyć w liturgii

dojrzewało w nas pragnienie Komunii świętej oraz gotowość do miłości i służby na wzór

Chrystusa.

Myślami złączmy się z naszą wspólnotą parafialną, z księżmi z naszej parafii, z naszym

biskupem Janem, papieżem Franciszkiem i całym Kościołem.

Przewodniczący odczytuje kolektę z Mszy Wieczerzy Pańskiej

Módlmy się.

Wszechmogący, wieczny Boże, obchodzimy pamiątkę najświętszej Wieczerzy, podczas

której Twój Jednorodzony Syn mając się wydać na śmierć pozostawił Kościołowi nową

wiekuistą Ofiarę i Ucztę swojej miłości; spraw, abyśmy z tak wielkiego misterium czerpali

pełnię miłości i życia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje

i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

 

7

 

Wszyscy stojąc słuchają Ewangelii z Mszy Wieczerzy Pańskiej (można także odczytać wszystkie

czytania z Liturgii Słowa tego dnia Wj 12,1-14; 1Kor 11,23-26; J 13,1-15). Osoba czytająca stojąc,

głośno i wyraźnie odczytuje poniższy tekst. Właściwym znakiem będzie odczytanie go

bezpośrednio z Pisma świętego, ale można także posłużyć się wydrukowanym tekstem.

 

Ewangelia

Posłuchajmy słów Ewangelii według Świętego Jana (J 13,1-15)

Było to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł

z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.

W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby

Go wydał, Jezus, wiedząc, że Ojciec oddał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do

Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał.

Potem nalał wody do misy. I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym

był przepasany.

Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć

nogi?» Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to

później». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał».

Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł

do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!»

Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest

czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego

powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści».

A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich:

«Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i

dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy

powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak

czynili, jak Ja wam uczyniłem».

Oto słowo Pańskie.

Wszyscy: Chwała Tobie, Chryste.

Rozważanie:

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus wykonał gest, w którym wyraził swoją miłość do

apostołów. Zdjął szaty, pochylił się i obmył im nogi. Jego wieczna i nieodwołalna miłość do

człowieka, w Wieczerniku objawiła się w tym znaku służby, a dzisiaj objawia się w Jego

gotowości aby nam przebaczać, pocieszać, podnosić z upadków. Dzisiaj Pan zaprasza nas,

abyśmy odkryli że On chce nam służyć w swojej bezinteresownej miłości. W tych prostych,

domowych warunkach On jest z nami. Pozwólmy Mu się kochać. Niech Jego miłość nas

wzruszy i odnowi naszą wzajemną miłość rodzinną. Z Jezusem zawsze możemy zacząć od

nowa!

 

8

 

MODLITWA PAŃSKA I ZNAK POKOJU

 

Przewodniczący liturgii mówi:

Módlmy się wspólnie jak nas nauczył nasz Zbawiciel

Wszyscy (z wzniesionymi rękami) odmawiają modlitwę Ojcze nasz

Ojcze nasz, któryś jest w niebie: święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo

Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam

dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź

nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.

Następnie przewodniczący mówi:

Przekażmy sobie znak pokoju

Wszyscy poprzez gest życzliwości przekazują sobie pokój.

KOMUNIA ŚWIĘTA DUCHOWA

 

Przewodniczący liturgii mówi:

Nie możemy dzisiaj uczestniczyć we Mszy świętej Wieczerzy Pańskiej w naszym

kościele, ale możemy przyjąć Chrystusa w Komunii świętej duchowej. Zjednoczmy się z Nim

przez modlitwę i prośmy, aby przychodził do nas i przemieniał nasze życie:

Przewodniczący powoli czyta tekst modlitwy Ojca Świętego Franciszka, a wszyscy łączą

się ze słowami modlitwy:

Kładę się u Twych stóp, o mój Jezu i ofiarowuję Ci moje skruszone serce,

uniżone w swojej nicości i Twojej świętej obecności.

Adoruję Cię w sakramencie Twej miłości, niewysłowionej Eucharystii.

Pragnę przyjąć Ciebie w tym ubogim przybytku, jaki oferuje Ci mój umysł.

Czekając na radość z sakramentalnej komunii, pragnę przyjąć Cię w duchu.

Przyjdź do mnie, O mój Jezu, kiedy ja, ze swojej strony, przychodzę do Ciebie!

Niech Twoja miłość ogarnie moje całe jestestwo w życiu i śmierci.

Wierzę w Ciebie, Tobie ufam, Ciebie miłuję.

Wszyscy przez chwilę milczenia jednoczą się z Chrystusem

 

DZIELENIE SIĘ CHLEBEM I WSPÓLNA KOLACJA

 

Przewodniczący liturgii bierze ze chleb i w milczeniu podaje go członkom rodziny.

Każdy odłamuje mały kawałek. Wszyscy razem spożywają odłamany kawałek chleba. To, co

zostaje odkłada się na stół, na którym leży aż do śniadania wielkanocnego. Następnie wszyscy

zasiadają do wspólnej kolacji.

Po zakończeniu kolacji należy zdjąć obrus i kwiaty ze stołu, tak jak w kościele obnaża

się ołtarz. Na stole pozostaje tylko Pismo święte i połamany chleb.

 

WIELKI PIĄTEK

 

DZIEŃ MĘKI I ŚMIERCI CHRYSTUSA

 

Wielki Piątek to dzień, w którym Kościół nie sprawuje Eucharystii. Zamiast niej

odbywa się Liturgia Męki Pańskiej. W czasie tej liturgii patrzymy na Mękę i Śmierć Jezusa, ale

dla nas ważne jest przede wszystkim to, jak patrzymy. Liturgia Męki Pańskiej nie jest bowiem

czasem, kiedy stajemy wobec Jezusa ze współczuciem i boleścią. To nie o to chodzi, zresztą

Jezus sam napomniał niewiasty, które nad nim płakały, aby tego nie czyniły.

Na Mękę i Śmierć Jezusa musimy spoglądać ze świadomością, że Chrystus sam wydał

siebie, sam przyjął śmierć, sam się na nią zgodził. Dlaczego? Dlatego, że śmierć, umieranie,

porażka, niesprawiedliwość to część naszego życia. Najczęściej lękając się, uciekamy od tych

doświadczeń albo udajemy, że nas to nie dotyczy. Ale kiedy uciekamy to wpadamy w jeszcze

większe tarapaty: wikłamy się w dziwne relacje, wchodzimy w uzależnienia, tracimy pokój

serca.

Chrystus przychodzi jako ten, który zgadza się na śmierć. Pokazuje nam, jak umierać,

jak przeżywać mękę i umieranie. On, powierzać się w ręce Ojca, aż do ostatniej chwili nie traci

pokoju. Ufa Ojcu i Jego miłości, która jest potężniejsza niż śmierć. Dramat Wielkiego Piątku

nie jest więc porażką Jezusa, nie jest czymś nieprzewidzianym w Jego misji. Śmierć Jezusa jest

Jego zwycięstwem. Jest to przede wszystkim zwycięstwo nad lękiem o siebie, którego

doświadczał w Ogrojcu oraz zwycięstwo nad pokusą ucieczki od śmierci i zejściem z Krzyża.

Właśnie w tej sposób musimy patrzeć na to wydarzenie: jako na zwycięstwo Chrystusa, a tym

samym nasze zwycięstwo.

Liturgia Wielkiego Piątku w kościele jest bardzo prosta. Sporo ciszy, prostoty, pokory.

Główne elementy to odczytanie opisu Męki Pańskiej wg św. Jana, modlitwa wstawiennicza

oraz adoracja Krzyża. To wszystko dopełnia Komunia święta. Te same elementy celebracji

spróbujmy przeżyć w naszych domach.

Rozpocznijmy chwilą tej przejmującej ciszy, która w Wielki Piątek wypełnia świątynie.

Możemy na ten moment milczenia uklęknąć. Postawa klęcząca i cisza wyrażają pokorę wobec

tajemnicy śmierci Jezusa. Są one też znakiem skruchy w obliczu tej wielkiej miłości Pana.

Opis męki Pana ukazuje nam Jezusa, który jest Królem. Krzyż to Jego tron. Jego męka

to intronizacja, to chwalebne objęcie władzy nad tą przestrzenią ludzkiego życia, której każdy

się lęka i od której każdy ucieka: On króluje z Krzyża!

Kiedy stajemy wobec Krzyża, wobec tej wielkiej miłości, którą Pan ukochał nas aż do

końca, nie możemy myśleć tylko o sobie. Dlatego zaraz po odczytaniu Ewangelii Kościół od

wieków modli się za cały świat. Także w naszej domowej liturgii możemy skierować wezwania

modlitewne prosząc, aby miłość Pana ogarnęła wszystko i wszystkich.

Po modlitwie wiernych następuje centralny element dzisiejszej liturgii, czyli adoracja

Krzyża. W naszych domowych liturgiach piękne jest to, że ten krzyż naprawdę będzie blisko,

będzie go można przytulić, adorować, ucałować. To bardzo ważny moment! W tym intymnym

 

10

 

momencie adoracji krzyża odkrywajmy nasz codzienny krzyż i jednoczmy go z Krzyżem Pana.

Prośmy o odwagę przyjmowania krzyża tak, jak On go przyjął. Prośmy byśmy nie uciekali od

niego, ale zaakceptowali go. Ten moment adoracji dopełni Komunia święta duchowa.

Warto w tym dniu Wielkiego Piątku zadbać o nieco spokoju, ciszy, modlitwy. Takie

warunki mogą nam pomóc przeżywać tą przedziwną tajemnicę Boga, który oddał za nas życie.

 

11

LITURGIA RODZINNA

 

(W GODZINACH POPOŁUDNIOWYCH LUB WIECZORNYCH)

 

Podobnie jak w Wielki Czwartek rodzina gromadzi się na liturgii w swoim domowym

Kościele wokół stołu, przy którym zwykle zbierają się na rodzinnych uroczystościach o godz.

15.00 lub w czasie, gdy rozpoczyna się Liturgia Męki Pańskiej w kościele parafialnym lub w

innej najbardziej odpowiedniej porze pomiędzy godz. 15.00 a 21.00. Liturgii przewodniczy

głowa rodziny, ewentualnie ktoś inny z dorosłych.

Stół, podobnie jak ołtarz w kościele, powinien być dziś obnażony – bez obrusu i kwiatów.

Pośrodku stołu należy położyć księgę Pisma Świętego i krzyż do adoracji (warto, aby był

odpowiednio duży i piękny – może być to krzyż, który na co dzień wisi na ścianie lub inny).

Celebracja rozpoczyna się od wprowadzenia przewodniczącego – opuszcza się śpiew

pieśni i znak krzyża. Następnie wszyscy słuchają opisu Męki Pańskiej, modlą się wspólnie,

adorują krzyż i przyjmują Komunię świętą w sposób duchowy.

 

Wprowadzenie do liturgii:

Wszyscy powstają. Jedna z obecnych osób czyta wprowadzenie do liturgii:

Dzisiaj, w Wielki Piątek wspominamy dzień, w którym Jezus Chrystus wziął na swoje

ramiona krzyż i poniósł na nim śmierć dla naszego zbawienia. Nie możemy być w naszym

kościele i uczestniczyć w liturgii wraz z innymi, ale możemy tutaj, w domu, iść krok w krok z

naszym Zbawicielem przez kolejne momenty Jego bolesnej Męki, aby przejść wraz z nim przez

krzyż do chwały odkupienia.

Duchowo złączmy się z naszym kościołem i parafią, z naszymi księżmi, z biskupem

Janem, papieżem Franciszkiem i całym Kościołem. Rozpocznijmy liturgię od wewnętrznego

aktu skruchy i żalu za wszystkie grzechy nasze, za które Jezus cierpiał na krzyżu.

Chwila modlitwy w milczeniu. Na ten czas można uklęknąć. Przewodniczący odczytuje

modlitwę:

Pomnij, Boże, na swoje miłosierdzie, otaczaj nieustanną opieką i uświęcaj lud swój, dla

którego Twój Syn, Jezus Chrystus, ustanowił paschalne misterium, przelewając krew swoją.

Który żyje i króluje na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

Wszyscy słuchają opisu męki Pańskiej według św. Jana. Jeśli są obecne przynajmniej

trzy osoby Ewangelię można przeczytać z podziałem na role. Przewodniczący odczytuje słowa

Jezusa (+), druga osoba czyta słowa Ewangelisty (E.), a trzecia słowa wypowiadane przez

pozostałe osoby (I.). Opis można też czytać z Biblii w więcej osób, przeznaczając dla każdego

domownika jeden lub więcej fragmentów.

 

12

 

Ewangelia

+ – słowa Chrystusa

E. – słowa Ewangelisty

I. – słowa innych osób pojedynczych i tłumu

E. Posłuchajmy opisu Męki Chrystusa według św. Jana (J 18,1-19,42)

 

Pojmanie Jezusa

 

E. Po wieczerzy Jezus wyszedł z uczniami swymi za potok Cedron. Był tam ogród, do

którego wszedł On i Jego uczniowie. Także i Judasz, który Go wydał, znał to miejsce, bo Jezus

i uczniowie Jego często się tam gromadzili. Judasz, otrzymawszy kohortę oraz strażników od

arcykapłanów i faryzeuszów, przybył tam z latarniami, pochodniami i bronią. A Jezus, wiedząc

o wszystkim, co miało na Niego przyjść, wyszedł naprzeciw i rzekł do nich: + Kogo szukacie?

E. Odpowiedzieli Mu: I. Jezusa z Nazaretu. E. Rzekł do nich Jezus: + Ja jestem. E. Również i

Judasz, który Go wydał, stał między nimi. Skoro więc Jezus rzekł do nich: Ja jestem, cofnęli

się i upadli na ziemię. Powtórnie ich zapytał: + Kogo szukacie? E. Oni zaś powiedzieli: I.

Jezusa z Nazaretu. E. Jezus odrzekł: + Powiedziałem wam, że Ja jestem. Jeżeli więc Mnie

szukacie, pozwólcie tym odejść. E. Stało się tak, aby się wypełniło słowo, które wypowiedział:

Nie utraciłem żadnego z tych, których Mi dałeś. Wówczas Szymon Piotr, który miał miecz,

dobył go, uderzył sługę arcykapłana i odciął mu prawe ucho. A słudze było na imię Malchos.

Na to rzekł Jezus do Piotra: + Schowaj miecz do pochwy. Czyż nie mam wypić kielicha, który

Mi podał Ojciec?

 

Przed Annaszem. Zaparcie się Piotra

 

E. Wówczas kohorta oraz trybun razem ze strażnikami żydowskimi pojmali Jezusa,

związali Go i zaprowadzili najpierw do Annasza. Był on bowiem teściem Kajfasza, który

owego roku pełnił urząd arcykapłański. Właśnie Kajfasz poradził Żydom, że lepiej jest, aby

jeden człowiek zginął za naród.

A szedł za Jezusem Szymon Piotr razem z innym uczniem. Uczeń ten był znany

arcykapłanowi i dlatego wszedł za Jezusem na dziedziniec pałacu arcykapłana, natomiast Piotr

zatrzymał się przed bramą, na zewnątrz. Wszedł więc ów drugi uczeń, znany arcykapłanowi,

pomówił z odźwierną i wprowadził Piotra do środka. A służąca odźwierna rzekła do Piotra: I.

Czy może i ty jesteś jednym spośród uczniów tego człowieka? E. On odpowiedział: I. Nie

jestem. E. A że było zimno, strażnicy i słudzy, rozpaliwszy ognisko, stali przy nim i grzali się.

Wśród nich stał także Piotr i grzał się przy ogniu.

Arcykapłan więc zapytał Jezusa o Jego uczniów i o Jego naukę. Jezus mu odpowiedział:

+ Ja przemawiałem jawnie przed światem. Nauczałem zawsze w synagodze i w świątyni, gdzie

się gromadzą wszyscy Żydzi. Potajemnie zaś nie nauczałem niczego. Dlaczego Mnie pytasz?

Zapytaj tych, którzy słyszeli, co im mówiłem. Przecież oni wiedzą, co powiedziałem. E. Gdy

to rzekł, jeden ze sług stojących obok spoliczkował Jezusa, mówiąc: I. Tak odpowiadasz

arcykapłanowi? E. Odrzekł mu Jezus: + Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A

jeżeli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz? E. Następnie Annasz wysłał Go związanego do

arcykapłana Kajfasza.

A Szymon Piotr stał i grzał się przy ogniu. Powiedzieli wówczas do niego: I. Czy i ty nie

jesteś jednym z Jego uczniów? E. On zaprzeczył, mówiąc: I. Nie jestem. E. Jeden ze sług

arcykapłana, krewny tego, któremu Piotr odciął ucho, rzekł: I. Czyż nie ciebie widziałem razem

z Nim w ogrodzie? E. Piotr znowu zaprzeczył i zaraz zapiał kogut.

 

13

Przed Piłatem

 

Od Kajfasza zaprowadzili Jezusa do pretorium. A było to wczesnym rankiem. Oni sami

jednak nie weszli do pretorium, aby się nie skalać i móc spożyć Paschę. Dlatego Piłat wyszedł

do nich na zewnątrz i rzekł: I. Jaką skargę wnosicie przeciwko temu człowiekowi? E. W

odpowiedzi rzekli do niego: T. Gdyby to nie był złoczyńca, nie wydalibyśmy Go tobie. E. Piłat

więc rzekł do nich: I. Weźcie Go sobie i osądźcie według swojego prawa. E. Odpowiedzieli

mu Żydzi: I. Nam nie wolno nikogo zabić. E. Tak miało się spełnić słowo Jezusa, w którym

zapowiedział, jaką śmiercią miał umrzeć.

 

Przesłuchanie

 

Wtedy Piłat powtórnie wszedł do pretorium, a przywoławszy Jezusa, rzekł do Niego: I.

Czy Ty jesteś Królem żydowskim? E. Jezus odpowiedział: + Czy to mówisz od siebie, czy też

inni powiedzieli ci o Mnie? E. Piłat odparł: I. Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani

wydali mi Ciebie. Co uczyniłeś? E. Odpowiedział Jezus: + Królestwo moje nie jest z tego

świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został

wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd. E. Piłat zatem |powiedział do Niego:

I. A więc jesteś królem? E. Odpowiedział Jezus: + Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem

i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha

mojego głosu. E. Rzekł do Niego Piłat: I. Cóż to jest prawda? E. To powiedziawszy, wyszedł

ponownie do Żydów i rzekł do nich: I. Ja nie znajduję w Nim żadnej winy. Jest zaś u was

zwyczaj, że na Paschę uwalniam wam jednego więźnia. Czy zatem chcecie, abym wam uwolnił

Króla żydowskiego? E. Oni zaś powtórnie zawołali: I. Nie tego, lecz Barabasza! E. A Barabasz

był rozbójnikiem.

 

„Oto człowiek”

 

Wówczas Piłat zabrał Jezusa i kazał Go ubiczować. A żołnierze, uplótłszy koronę z

cierni, włożyli Mu ją na głowę i okryli Go płaszczem purpurowym. Potem podchodzili do

Niego i mówili: I. Witaj, Królu żydowski! E. I policzkowali Go. A Piłat ponownie wyszedł na

zewnątrz i przemówił do nich: I. Oto wyprowadzam Go wam na zewnątrz, abyście poznali, że

ja nie znajduję w Nim żadnej winy. E. Jezus więc wyszedł na zewnątrz w koronie cierniowej i

płaszczu purpurowym. Piłat rzekł do nich: I. Oto Człowiek. E. Gdy Go ujrzeli arcykapłani i

słudzy, zawołali: T. Ukrzyżuj! Ukrzyżuj! E. Rzekł do nich Piłat: I. Zabierzcie Go i sami

ukrzyżujcie! Ja bowiem nie znajduję w Nim winy. E. Odpowiedzieli mu Żydzi: I. My mamy

Prawo, a według Prawa powinien On umrzeć, bo sam siebie uczynił Synem Bożym.

E. Gdy Piłat usłyszał te słowa, jeszcze bardziej się uląkł. Wszedł znów do pretorium i

zapytał Jezusa: I. Skąd Ty jesteś? E. Jezus jednak nie dał mu odpowiedzi. Rzekł więc Piłat do

Niego: I. Nie chcesz ze mną mówić? Czy nie wiesz, że mam władzę uwolnić Ciebie i mam

władzę Ciebie ukrzyżować? E. Jezus odpowiedział: + Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną,

gdyby ci jej nie dano z góry. Dlatego większy grzech ma ten, który Mnie wydał tobie. E. Odtąd

Piłat usiłował Go uwolnić. Żydzi jednak zawołali: I. Jeżeli Go uwolnisz, nie jesteś przyjacielem

cezara. Każdy, kto się czyni królem, sprzeciwia się cezarowi.

 

Wyrok

 

E. Gdy więc Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i zasiadł na

trybunale, na miejscu zwanym Lithostrotos, po hebrajsku Gabbata. Był to dzień Przygotowania

Paschy, około godziny szóstej. I rzekł do Żydów: I. Oto wasz król! E. A oni krzyczeli: I. Precz!

Precz! Ukrzyżuj Go! E. Piłat powiedział do nich: I. Czyż króla waszego mam ukrzyżować? E.

 

14

 

Odpowiedzieli arcykapłani: T. Poza cezarem nie mamy króla. E. Wtedy więc wydał Go im,

aby Go ukrzyżowano.

 

Droga krzyżowa i ukrzyżowanie

 

Zabrali zatem Jezusa. A On sam, dźwigając krzyż, wyszedł na miejsce zwane Miejscem

Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota. Tam Go ukrzyżowano, a z Nim dwóch innych,

z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa. Wypisał też Piłat tytuł winy i kazał go umieścić

na krzyżu. A było napisane: Jezus Nazarejczyk, Król żydowski. Napis ten czytało wielu Żydów,

ponieważ miejsce, gdzie ukrzyżowano Jezusa, było blisko miasta. A było napisane w języku

hebrajskim, łacińskim i greckim. Arcykapłani żydowscy mówili do Piłata: I. Nie pisz: Król

żydowski, ale że On powiedział: Jestem Królem żydowskim. E. Odparł Piłat: I. Com napisał,

napisałem.

E. Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części,

dla każdego żołnierza jedna część; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana

od góry do dołu. Mówili więc między sobą: I. Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do

kogo ma należeć. E. Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili między siebie szaty moje,

a o moją suknię rzucili losy. To właśnie uczynili żołnierze.

Testament dany z krzyża

 

A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona

Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia,

którego miłował, rzekł do Matki: + Niewiasto, oto syn Twój. E. Następnie rzekł do ucznia: +

Oto Matka twoja. E. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Śmierć Jezusa

 

Potem Jezus, świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł:

+ Pragnę. E. Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę nasączoną octem i

do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: + Dokonało się! E. I skłoniwszy głowę,

oddał ducha.

Wszyscy klękają i przez chwilę zachowują milczenie.

Przebicie serca

 

E. Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w

szabat – ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem – Żydzi prosili Piłata, żeby

ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała. Przyszli więc żołnierze i połamali

golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani. Lecz gdy podeszli do

Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił

Mu bok, a natychmiast wypłynęła krew i woda. Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo

jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli. Stało się to bowiem, aby

się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana. I znowu w innym miejscu mówi Pismo:

Będą patrzeć na Tego, którego przebili.

 

Złożenie Jezusa do grobu

 

Potem Józef z Arymatei, który był uczniem Jezusa, lecz krył się z tym z obawy przed

Żydami, poprosił Piłata, aby mógł zabrać ciało Jezusa. A Piłat zezwolił. Poszedł więc i zabrał

Jego ciało. Przybył również i Nikodem, ten, który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa nocą, i

przyniósł około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu. Zabrali więc ciało Jezusa i owinęli je w

 

15

 

płótna razem z wonnościami, stosownie do żydowskiego sposobu grzebania. A w miejscu,

gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grób, w którym jeszcze nie złożono

nikogo. Tam to więc, ze względu na żydowski dzień Przygotowania, złożono Jezusa, bo grób

znajdował się w pobliżu.

Oto słowo Pańskie.

Wszyscy: Chwała Tobie, Chryste.

 

Rozważanie

Opis Męki Pana Jezusa to opis tego, jak można kochać. W tym wydarzeniu Bóg objawił

nam, że Jego miłość do nas nie jest żartem. Jego miłość jest realna i konkretna. W tym opisie

Męki Pana możemy odczytać jak bardzo jesteśmy cenni w Jego oczach: jesteśmy Jego skarbem!

Za nas oddaje życie i pragnie naszej miłości. Za chwilę będziemy modlić się i adorować krzyż.

Prośmy o dar prawdziwego wzruszenia serca, bo wzruszone miłością serce to początek nowego

życia!

 

Prośby

Wszyscy wstają.

Przewodniczący: Wspominając z wielką pobożnością śmierć naszego Pana, Jezusa Chrystusa,

z której świat otrzymał życie, zanośmy pokorne błagania do Boga Ojca:

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

 

Przewodniczący: Obdarz jednością swój Kościół.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Otaczaj opieką naszego papieża Franciszka.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Mocą Ducha Świętego uświęcaj wszystkie stany i wiernych Twojego ludu.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Pomnażaj wiarę i rozumienie Twej prawdy u katechumenów.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Zjednocz rozproszonych chrześcijan.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Doprowadź Żydów do pełni odkupienia.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Oświeć blaskiem swej chwały tych, którzy nie wierzą w Chrystusa.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

 

16

 

Przewodniczący: Ukaż znaki swojej dobroci w stworzeniach tym, którzy Cię nie uznają.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Kieruj umysłami i sercami tych, którzy rządzą państwem. Udziel pociechy

wszystkim strapionym.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Wejrzyj na wszystkich udręczonych trwającą epidemią, przywróć zdrowie

chorym, daj siły tym, którzy się nimi opiekują, pociesz płaczące rodziny, a zmarłym daj

pełnię odkupienia.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

Przewodniczący: Obdarz chwałą zmarłych.

Wszyscy: Przez śmierć Twego Syna wysłuchaj nas, Panie.

ADORAJCA KRZYŻA

 

Przewodniczący modlitwie podnosi krzyż i ukazuje go obecnym, mówiąc:

Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata.

Wszyscy: Pójdźmy z pokłonem.

 

Zebrani klękają na oba kolana. Przez chwilę, w ciszy, oddają cześć Krzyżowi, który

unosi przewodniczący.

Kolejno każdy z domowników klęka przed nim, bierze w dłonie i oddaje mu cześć w

krótkiej chwili cichej modlitwy. Po zakończonej indywidualnej adoracji Krzyż umieszcza się na

centralnym miejscu (gdzie będzie stał przez całą Wielką Sobotę, aż do Wigilii Paschalnej).

Można zaśpiewać suplikacje:

Święty Boże, Święty mocny, Święty a Nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami. 3x

Od powietrza, głodu, ognia i wojny Wybaw nas, Panie! 3x

Od nagłej i niespodziewanej śmierci Zachowaj nas, Panie! 3x

My grzeszni Ciebie Boga prosimy, Wysłuchaj nas, Panie! 3x

Po skończonym śpiewie wszyscy powstają.

 

KOMUNIA ŚWIĘTA DUCHOWA

 

Przewodniczący liturgii mówi:

Odmówmy wspólnie modlitwę, której nauczył nas nasz Zbawiciel

Wszyscy odmawiają modlitwę Ojcze nasz

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo Twoje, bądź

wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. I

odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na

pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.

 

17

 

Przewodniczący liturgii mówi:

Dzisiaj także nie możemy uczestniczyć w liturgii w naszym kościele, ale Chrystus, który

umarł na krzyżu dla naszego zbawienia pragnie abyśmy trwali z Nim w komunii duchowej.

Zjednoczmy się z naszym Panem przez modlitwę, prosząc, aby przemieniał nasze życie i

prowadził ku sobie:

Przewodniczący powoli czyta tekst modlitwy Ojca Świętego Franciszka, a wszyscy łączą

się ze słowami modlitwy:

Kładę się u Twych stóp, o mój Jezu i ofiarowuję Ci moje skruszone serce,

uniżone w swojej nicości i Twojej świętej obecności.

Adoruję Cię w sakramencie Twej miłości, niewysłowionej Eucharystii.

Pragnę przyjąć Ciebie w tym ubogim przybytku, jaki oferuje Ci mój umysł.

Czekając na radość z sakramentalnej komunii, pragnę przyjąć Cię w duchu.

Przyjdź do mnie, O mój Jezu, kiedy ja, ze swojej strony, przychodzę do Ciebie!

Niech Twoja miłość ogarnie moje całe jestestwo w życiu i śmierci.

Wierzę w Ciebie, Tobie ufam, Ciebie miłuję.

Wszyscy przez chwilę milczenia jednoczą się z Chrystusem.

 

Przewodniczący liturgii:

Na koniec zaśpiewajmy pieśń ku czci Chrystusa, który na Krzyżu oddał za nas swoje

życie.

 

Pieśń Krzyżu święty lub Ludu, mój ludu, lub Krzyżu Chrystusa, lub Wisi na Krzyżu, lub

Odszedł Pasterz od nas, lub Jezu Chryste, Panie miły, lub inna pieśń pasyjna.

Celebracji nie kończy się znakiem krzyża.

Modlitwę można wydłużyć śpiewem pieśni pasyjnych, Gorzkich Żali, rozważaniem

nabożeństwa Drogi Krzyżowej lub odmówieniem bolesnej części Różańca.

Wielki Piątek jest też pierwszym dniem nowenny do Bożego Miłosierdzia, więc można

wspólnie odmówić Koronkę i prosić o Miłosierdzie dla nas i całego świata.

Stół, aż do rozpoczęcia Wigilii Paschalnej, pozostaje obnażony i pusty. Znajduje się na

nim jedynie krzyż, księga Pisma świętego i chleb z Wielkiego Czwartku.

 

PIEŚNI

 

Krzyżu święty, nade wszystko,

drzewo przenajszlachetniejsze!

W żadnym lesie takie nie jest,

jedno, na którym sam Bóg jest.

Słodkie drzewo, słodkie gwoździe

rozkoszny owoc nosiło.

Skłoń gałązki, drzewo święte,

Ulżyj członkom tak rozpiętym.

 

18

 

Odmień teraz oną srogość,

Którąś miało z urodzenia.

Spuść lekuchno i cichuchno

Ciało Króla niebieskiego.

Tyś samo było dostojne,

Nosić światowe Zbawienie,

Przez cię przewóz jest naprawion,

Światu, który był zagubion,

Który święta Krew polała,

Co z Baranka wypłynęła.

 

Ludu mój ludu, cóżem ci uczynił

W czymem zasmucił, albo w czym zawinił.

Jam cię wyzwolił z mocy faraona,

a tyś przyrządził krzyż na me ramiona.

Ludu mój ludu...

Jam cię wprowadzi w kraj miodem płynący,

tyś mi zgotował śmierci znak hańbiący.

Ludu mój ludu...

Jam ciebie szczepił winnico wybrana,

a tyś mnie poił octem swego Pana.

Ludu mój ludu...

Jam dla cię spuszczał na Egipt karania,

a tyś mnie wydał na ubiczowania.

Ludu mój ludu...

Jam faraona dał w obłęd bałwanów,

a tyś mnie wydał książętą kapłanów.

Ludu mój ludu...

Morzem otworzył, byś szedł suchą nogą.

a tyś mi włócznią bok otworzył srogą.

Ludu mój ludu...

Jam był ci wodzem, w kolumnie obłoku,

tyś mnie wiódł słuchać Piłata wyroku.

Ludu mój ludu...

Jam ciebie karmił manny rozkoszami,

tyś mi odpłacił policzkowaniami.

Ludu mój ludu...

Jam ci ze skały dobył wodę zdrową,

a tyś mnie poił goryczą żółciowa.

Ludu mój ludu...

Jam dał,że zbici Chaanan królowie,

a ty zaś trzciną biłeś mnie po głowie.

Ludu mój ludu...

Jam dał ci bero Judzie powierzone,

a tyś mi wtłoczył cierniowa koronę.

Ludu mój ludu...

Jam cie wywyższył między narodami,

tyś mnie na krzyżu podwyższył z łotrami.

 

WIELKA SOBOTA

 

Wielka Sobota to przedziwny dzień. To dzień, który jest trudny do przeżywania, bo jest

dniem pustki, ciszy. Oblubieniec został zabrany, dlatego Kościół tego dnia nie celebruje

Eucharystii, ale czeka. Żyjemy w świecie, w którym ciężko nam czekać. Wszystko jest

natychmiast, od zaraz. Oczekiwanie natomiast buduje napięcie, pozwala nabrać dystansu,

pokonać szybką chęć zaspokojenia pragnień. Tymczasem Wielka Sobota to dzień, w którym to

napięcie, oczekiwanie i pustka chcą wejść w naszą codzienność. Zakosztowanie tej pustki jest

ważne, bo to ona właśnie tworzy przestrzeń do przyjęcia radości zmartwychwstania. Dlatego

warto ten dzień rozpocząć wspólną modlitwą, która wprowadzi w nasze domy ten

wielkosobotni klimat.

 

LITURGIA RODZINNA

(W GODZINACH PORANNYCH)

 

O poranku Wielkiej Soboty można zgromadzić się razem na chwilę modlitwy.

Przewodniczący liturgii mówi:

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wszyscy odpowiadają: Amen.

 

Przewodniczący liturgii:

W Wielką Sobotę nasz Pan spoczywa w grobie. Złączmy z Nim nasze serca, słuchając

starożytnego tekstu i modląc się psalmem.

Wszyscy siadają, jedna z osób odczytuje tekst:

 

Starożytna homilia na Świętą i Wielką Sobotę

Zstąpienie Pana do Otchłani

 

Co się stało? Wielka cisza spowiła ziemię; wielka na niej cisza i pustka. Cisza wielka, bo

Król zasnął. Ziemia się przelękła i zamilkła, bo Bóg zasnął w ludzkim ciele, a wzbudził tych,

którzy spali od wieków. Bóg umarł w ciele, a poruszył Otchłań. Idzie, aby odnaleźć pierwszego

człowieka, jak zgubioną owieczkę.

Pragnie nawiedzić tych, którzy siedzą zupełnie pogrążeni w cieniu śmierci; aby wyzwolić

z bólów niewolnika Adama, a wraz z nim niewolnicę Ewę, idzie On, który jest ich Bogiem i

synem Ewy.

 

20

 

Przyszedł więc do nich Pan, trzymając w ręku zwycięski oręż krzyża. Ujrzawszy Go

praojciec Adam, pełen zdumienia, uderzył się w piersi i zawołał do wszystkich: "Pan mój z

nami wszystkimi!" I odrzekł Chrystus Adamowi: "I z duchem twoim!" A pochwyciwszy go za

rękę, podniósł go mówiąc: "Zbudź się, o śpiący, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus.

Oto Ja, twój Bóg, który dla ciebie stałem się twoim synem. Oto teraz mówię tobie i

wszystkim, którzy będą twoimi synami, i moją władzą rozkazuję wszystkim, którzy są w

okowach: Wyjdźcie! A tym, którzy są w ciemnościach, powiadam: Niech zajaśnieje wam

światło! Tym zaś, którzy zasnęli, rozkazuję: Powstańcie!

Tobie, Adamie, rozkazuję: Zbudź się, który śpisz! Nie po to bowiem cię stworzyłem, abyś

pozostawał spętany w Otchłani. Powstań z martwych, albowiem jestem życiem umarłych.

Powstań ty, który jesteś dziełem rąk moich. Powstań ty, który jesteś moim obrazem

uczynionym na moje podobieństwo. Powstań, wyjdźmy stąd! Ty bowiem jesteś we Mnie, a Ja

w tobie, jako jedna i niepodzielna osoba.

Dla ciebie Ja, twój Bóg, stałem się twoim synem. Dla ciebie Ja, Pan, przybrałem postać

sługi. Dla ciebie Ja, który jestem ponad niebiosami, przyszedłem na ziemię i zstąpiłem w jej

głębiny. Dla ciebie, człowieka, stałem się jako człowiek bezsilny, lecz wolny pośród umarłych.

Dla ciebie, który porzuciłeś ogród rajski, Ja w ogrodzie oliwnym zostałem wydany Żydom i

ukrzyżowany w ogrodzie.

Przypatrz się mojej twarzy dla ciebie oplutej, bym mógł ci przywrócić ducha, którego

niegdyś tchnąłem w ciebie. Zobacz na moim obliczu ślady uderzeń, które zniosłem, aby na

twoim zeszpeconym obliczu przywrócić mój obraz.

Spójrz na moje plecy przeorane razami, które wycierpiałem, aby z twoich ramion zdjąć

ciężar grzechów przytłaczających ciebie. Obejrzyj moje ręce tak mocno przybite do drzewa za

ciebie, który niegdyś przewrotnie wyciągnąłeś swą rękę do drzewa.

Snem śmierci zasnąłem na krzyżu i włócznia przebiła mój bok za ciebie, który usnąłeś w

raju i z twojego boku wydałeś Ewę, a ta moja rana uzdrowiła twoje zranienie. Sen mej śmierci

wywiedzie cię ze snu Otchłani. Cios zadany Mi włócznią złamał włócznię skierowaną przeciw

tobie.

Powstań, pójdźmy stąd! Niegdyś szatan wywiódł cię z rajskiej ziemi, Ja zaś wprowadzę

ciebie już nie do raju, lecz na tron niebiański. Zakazano ci dostępu do drzewa będącego

obrazem życia, ale Ja, który jestem życiem, oddaję się tobie. Przykazałem aniołom, aby cię

strzegli tak, jak słudzy, teraz zaś sprawię, że będą ci oddawać cześć taką, jaka należy się Bogu.

Gotowy już jest niebiański tron, w pogotowiu czekają słudzy, już wzniesiono salę godową,

jedzenie zastawione, przyozdobione wieczne mieszkanie, skarby dóbr wiekuistych są otwarte,

a królestwo niebieskie, przygotowane od założenia świata, już otwarte".

Warto pozostać w chwili ciszy, aby wejść w tajemnicę Wielkiej Soboty. Następnie odmawia

się psalm:

 

21

Psalm 16

Bóg najwyższym dobrem

 

Bóg wskrzesił Jezusa, zerwawszy więzy śmierci (Dz 2, 24)

Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, †

mówię do Pana: "Tyś jest Panem moim, *

poza Tobą nie ma dla mnie dobra".

Wzbudził On we mnie miłość przedziwną *

do świętych, którzy mieszkają na Jego ziemi.

A wszyscy, którzy idą za obcymi bogami, *

pomnażają swoje udręki.

Nie będę wylewał krwi w ofiarach dla nich, *

nie wymówią ich imion moje wargi.

Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *

to On mój los zabezpiecza.

Sznur mierniczy szczodrze mi dział wyznaczył, *

jak miłe jest dla mnie dziedzictwo moje!

Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *

bo serce napomina mnie nawet nocą.

Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *

On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.

Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, *

a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie,

Bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz *

i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.

Ty ścieżkę życia mi ukażesz, †

pełnię radości przy Tobie *

i wieczne szczęście po Twojej prawicy.

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Przewodniczący liturgii mówi:

Módlmy się wspólnie jak nas nauczył nasz Zbawiciel

Wszyscy (z wzniesionymi rękami) odmawiają modlitwę Ojcze nasz

Ojcze nasz, któryś jest w niebie: święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo

Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam

dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź

nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.

 

22

Przewodniczący liturgii dodaje modlitwę:

Wszechmogący, wieczny Boże, Twój Syn Jednorodzony został złożony w grobie i wyszedł

z niego pełen chwały; spraw łaskawie, by wierni, którzy przez chrzest uczestniczą w Jego

śmierci, dzięki Jego zmartwychwstaniu osiągnęli radość życia wiecznego. Który z Tobą żyje i

króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Przewodniczący liturgii mówi:

Niech nas Bóg błogosławi, strzeże od zła wszelkiego i doprowadzi do życia wiecznego.

Wszyscy czynią znak krzyża i odpowiadają.

Amen.

 

WIGILIA PASCHALNA

 

W WIELKĄ NOC ZMARTWYCHWSTNIA PAŃSKIEGO

 

Liturgia Wigilii Paschalnej, która w tym czasie rozpoczyna się we naszych kościołach,

należy już do Niedzieli Zmartwychwstania. Zakończyła się Wielka Sobota, dzień ciszy i pustki.

Rozpoczyna się Wielka Noc Zmartwychwstania.

Liturgia Wigilii Paschalnej jest jakby drugą stroną tego, co przeżywaliśmy w Wielki

Piątek w czasie Liturgii Męki Pańskiej. Tam Chrystus przyjął na siebie Krzyż, przyjął ciemność

naszego grzechu i dlatego ciemność, noc jest tłem dla tej naszej liturgii. Jednak to nie ona ma

ostatnie słowo. Ostatnie słowo należy do Boga, który jest Życiem i Miłością!

Wigilia Paschalna składa się z czterech części: liturgii światła, liturgii słowa, liturgii

chrzcielnej oraz eucharystii. W domowych warunkach spróbujmy celebrować niektóre z tych

elementów.

Liturgia Wielkiej Nocy rozpoczyna się obrzędem światła. Noc, która spowiła ziemię w

Wielki Piątek staje się kontekstem tej celebracji. Dlatego pośrodku tej nocy płonie ogień,

symbol Chrystusa, który rozprasza ciemności naszego grzechu. Pierwszą częścią naszej

modlitwy będzie liturgia światła. W tym roku to światło zabłyśnie nie tyle w ognisku w pobliżu

kościoła, nie w paschale, ale na naszym stole. Pan, Światłość Świata, pragnie być między nami!

Znak zapalonego światła, nowego życia zostaje dopełniony Słowem Bożym. Dlatego

Po tym pierwszym ważnym momencie odczytamy Ewangelię. Jeśli pragniemy przedłużyć

naszą modlitwę, można odczytać więcej czytań i psalmów z Wigilii Paschalnej.

Centralnym momentem Nocy Zmartwychwstania jest odnowienie przyrzeczeń

chrzcielnych. Przez ten sakrament otrzymaliśmy udział w życiu Pana Zmartwychwstałego.

Dlatego Kościół w tą Świętą Noc zaprasza wszystkich ochrzczonych aby odnowili w sobie

świadomość tego wielkiego daru. Obrzęd ten składa się z wyznania wiary oraz pokropienia

wodą chrzcielną.

W domowych warunkach jesteśmy tak samo zaproszeni aby odnowić łaskę chrztu

poprzez wyznanie wiary, a jeśli to możliwe, przez znak wody święconej, nawiązać do celebracji

parafialnej. Wyznanie wiary ma formę dialogu, w którym wszyscy zebrani na nowo wyrażają

swoją gotowość pójścia za Bogiem. W pierwszej kolejności najpierw wszyscy, jako rodzina,

wyrzekamy się zła, tego co prowadzi do zła i samego demona. To świadoma decyzja zerwania

z tym wszystkim co niszczy rodzinne więzi, łudzi iluzją łatwiejszego życia i zatruwa rodzinną

atmosferę. Jest to rodzinna deklaracja zerwania ze starym życiem! Dopiero w tym momencie

można przyjąć nowe, ofiarowane przez Boga. Wyznajemy wiarę w Boga, który jest Ojcem, w

Syna, który umarł i zmartwychwstał, w Ducha Świętego, który prowadzi historię świata i

historię naszej rodziny. To wyznanie wiary wprowadza nas w nową relację z Bogiem i między

nami nawzajem. Jeśli mamy do dyspozycji wodę święconą to możemy, na pamiątkę naszego

chrztu, zanurzyć w niej naszą dłoń, a potem uczynić znak krzyża.

 

24

 

Po wyznaniu wiary wszyscy wspólnie modlą się do Ojca, który wskrzesił Jezusa z

martwych, wywiódł Go z grobu i dał nam nadzieję, że i nas nie pozostawi w otchłani. To

właśnie wiara w takiego Ojca jest źródłem radości paschalnej. Ten obrzęd dopełniamy znakiem

pokoju oraz komunii duchowej. Warto radość tej nocy wyrazić pieśniami, można też wspólnie

zasiąść do stołu, radować się. Już trwamy w Niedzieli Zmartwychwstania!

 

25

LITURGIA DOMOWA

 

Gdy w kościele parafialnym rozpoczynają się obrzędy Wigilii Paschalnej, rodzina

ponownie spotyka się wokół stołu, na liturgii, w swoim domowym Kościele. Jak zawsze liturgii

przewodniczy głowa rodziny, ewentualnie ktoś inny z dorosłych

Przed rozpoczęciem modlitwy stół należy nakryć białym obrusem i, jeśli to możliwe,

udekorować kwiatami. Na stole pozostaje krzyż, używany we wczorajszej liturgii, księga Pisma

Świętego, z której będzie odczytywane słowo Boże i bochen chleba. W centrum ustawiamy

świecę (może być to paschał Caritas), która zostanie zapalona na początku celebracji. Dla

wszystkich uczestników celebracji można przygotować świece, które będą trzymali w rękach i

zapalą od głównej świecy w wyznaczonym momencie celebracji. Jeśli mamy w domu wodę

święconą, może być także umieszczona na stole w niewielkim naczyniu. Jeśli nie ma wody

święconej, warto przygotować zwykłą wodę.

Wszyscy powstają.

 

LITURGIA ŚWIATŁA

 

Przewodniczący liturgii mówi:

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wszyscy odpowiadają: Amen.

Przewodniczący liturgii:

W tę najświętszą noc, w którą nasz Pan Jezus Chrystus, przeszedł ze śmierci do życia,

Kościół wzywa swoje dzieci rozproszone po całym świecie, aby zgromadziły się na czuwanie

i modlitwę. Jeśli tak będziemy obchodzić pamiątkę Paschy Pana, słuchając słowa Bożego i

sprawując święte obrzędy, możemy mieć nadzieję, że otrzymamy udział w zwycięstwie

Chrystusa nad śmiercią i razem z Nim żyć będziemy w Bogu.

Myślami złączmy się z naszą wspólnotą parafialną, z księżmi z naszej parafii, z naszym

biskupem Janem, papieżem Franciszkiem i całym Kościołem. Rozpocznijmy naszą domową

liturgię wielkanocną od znaku płonącej świecy, który ukazuje przejście z ciemności naszych

grzechów i śmierci do światła łaski i życia w Chrystusie.

Chwila modlitwy w milczeniu. W tym momencie można też zgasić wszystkie światła w

mieszkaniu tak, aby światłość Chrystusa jeszcze bardziej przemawiała do naszych serc.

Przewodniczący zapala główną świecę i mówi.

Niech światło Chrystusa chwalebnie zmartwychwstałego rozproszy ciemności naszych

serc i umysłów.

Po zapaleniu świecy bierze ją w obie ręce, unosi w górę i mówi.

Światło Chrystusa.

 

26

 

Wszyscy: Bogu niech będą dzięki.

Płonącą świecę – symbol obecności Chrystusa – stawia się pośrodku stołu. Jeśli światło

zostało zgaszone, teraz można je zapalić. Wszyscy słuchają Ewangelii o zmartwychwstaniu

Chrystusa zaczerpniętej z Liturgii Wigilii Paschalnej. Można odczytać więcej czytań z Wigilii

Paschalnej.

 

LITURGIA SŁOWA

 

Ewangelia

Posłuchajmy słów Ewangelii według świętego Mateusza (Mt 28, 1-10)

Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga

Maria obejrzeć grób. A oto nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z

nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim. Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty

jego były białe jak śnieg. Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby martwi.

Anioł zaś przemówił do niewiast: «Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa

Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak zapowiedział. Przyjdźcie, zobaczcie

miejsce, gdzie leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: „Powstał z martwych i oto

udaje się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie”. Oto, co wam powiedziałem».

Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i pobiegły oznajmić

to Jego uczniom.

A oto Jezus stanął przed nimi, mówiąc: «Witajcie!» One podeszły do Niego, objęły Go

za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: «Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim

braciom: niech udadzą się do Galilei, tam Mnie zobaczą».

Oto słowo Pańskie.

Wszyscy: Chwała Tobie, Chryste.

Rozważanie

Nie ma go tu! Zmartwychwstał! Nie bójcie się! To orędzie anioła jest także dla nas!

Ciemności nie ogarnęły Pana. Ostatnie słowo należy do Niego! Bez względu na to, co

przeżywamy; bez względu na to, jaka jest sytuacja w świecie; bez względu na wszystkie obawy

i ciemności naszego serca, to orędzie jest dla nas: Zmartwychwstał! Nie bój się! Nie bójcie się!

Nie bójmy się! Nie bójmy się żyć, nie bójmy się kochać, nie bójmy się przebaczać, nie bójmy

się zaczynać od nowa. Pan zmartwychwstał!

 

ODNOWIENIE PRZYRZECZEŃ CHRZCIELNYCH

 

Przewodniczący liturgii mówi:

Każdego roku, w noc zmartwychwstania Chrystusa, wszyscy jego uczniowie odnawiają

swoje przyrzeczenia chrzcielne. Gdy przyjmowaliśmy sakrament chrztu, zapłonęło dla nas

światło wiary w Jezusa Chrystusa, który wybawił nas z niewoli grzechu i śmierci. Znakiem

tego światła wiary jest płomień świec, które teraz zapalamy od świecy, która od początku naszej

modlitwy przypomina nam, że Zmartwychwstały Chrystus jest obecny także w naszej rodzinie.

 

27

 

Wszyscy powstają i zapalają swoje świece od głównej świecy, trzymają je aż do końca

obrzędu odnowienia przyrzeczeń chrztu.

Przewodniczący liturgii:

W sakramencie chrztu zostaliśmy pogrzebani razem z Chrystusem w Jego śmierci, aby

razem z Nim wkroczyć w nowe życie. Odnówmy więc tutaj, w naszej rodzinie, przyrzeczenia

chrztu świętego, który sprawił, że jesteśmy dziećmi Bożymi.

 

Najlepiej, jeśli obrzęd odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych prowadzą wspólnie ojciec

i matka. Jeśli jest to niemożliwe, może to zrobić jedno z rodziców lub ktoś inny spośród

dorosłych. Ważnym znakiem jest tutaj płonąca świeca.

Ojciec i matka, trzymając w ręce zapaloną główną świecę mówią wspólnie:

A zatem pytamy samych siebie i każdego z was:

Ojciec i matka: Czy wyrzekasz się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych?

Wszyscy: Wyrzekam się.

Ojciec i matka: Czy wyrzekasz się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby ciebie grzech

nie opanował?

Wszyscy: Wyrzekam się.

Ojciec i matka: Czy wyrzekasz się szatana, który jest głównym sprawcą grzechu?

Wszyscy: Wyrzekam się.

Ojciec i matka: Czy wierzysz w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i

ziemi?

Wszyscy: Wierzę.

Ojciec i matka: Czy wierzysz w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego, a naszego Pana,

narodzonego z Maryi Dziewicy, umęczonego i pogrzebanego, który powstał z martwych i

zasiada po prawicy Ojca?

Wszyscy: Wierzę.

Ojciec i matka: Czy wierzysz w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny,

obcowanie świętych, odpuszczenie grzechów, zmartwychwstanie ciała i życie wieczne?

Wszyscy: Wierzę.

Ojciec i matka: Bóg wszechmogący, Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który nas

odrodził z wody i Ducha Świętego, i który udzielił nam odpuszczenia grzechów, niech nas

strzeże swoją łaską w naszym Panu Jezusie Chrystusie, na życie wieczne.

W. Amen.

Jeśli mamy do dyspozycji wodę święconą, wszyscy, po kolei, zanurzają swoją prawą

dłoń w wodzie i w ciszy kreślą nią znak krzyża na swoim ciele. Gasi się świece, za wyjątkiem

świecy głównej.

 

28

 

MODLITWA PAŃSKA I ZNAK POKOJU

 

Przewodniczący liturgii mówi:

Nazywamy się dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy, dlatego ośmielamy się mówić:

Wszyscy (z wzniesionymi rękami) odmawiają modlitwę Ojcze nasz

Ojcze nasz, któryś jest w niebie: święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo

Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam

dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź

nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.

Następnie przewodniczący mówi:

Przekażmy sobie znak pokoju

Wszyscy poprzez gest życzliwości przekazują sobie pokój.

KOMUNIA ŚWIĘTA DUCHOWA

 

Przewodniczący liturgii mówi:

Nie mogąc uczestniczyć we Mszy świętej nocy zmartwychwstania Pańskiego,

pragniemy przyjąć Chrystusa w Komunii świętej duchowej. Zjednoczmy się z Nim przez

modlitwę i prośmy, aby przychodził do nas i dawał nam nowe życie:

Przewodniczący powoli czyta tekst modlitwy Ojca Świętego Franciszka, a wszyscy łączą

się ze słowami modlitwy:

Kładę się u Twych stóp, o mój Jezu i ofiarowuję Ci moje skruszone serce,

uniżone w swojej nicości i Twojej świętej obecności.

Adoruję Cię w sakramencie Twej miłości, niewysłowionej Eucharystii.

Pragnę przyjąć Ciebie w tym ubogim przybytku, jaki oferuje Ci mój umysł.

Czekając na radość z sakramentalnej komunii, pragnę przyjąć Cię w duchu.

Przyjdź do mnie, O mój Jezu, kiedy ja, ze swojej strony, przychodzę do Ciebie!

Niech Twoja miłość ogarnie moje całe jestestwo w życiu i śmierci.

Wierzę w Ciebie, Tobie ufam, Ciebie miłuję.

Wszyscy przez chwilę milczenia jednoczą się z Chrystusem

Przewodniczący liturgii mówi:

Niech nas Bóg błogosławi, strzeże od zła wszelkiego i doprowadzi do życia wiecznego.

Alleluja, Alleluja

Wszyscy czynią znak krzyża i odpowiadają.

Amen.

Pieśń: Zwycięzca śmierci lub Otrzyjcie już łzy płaczący, lub Wesel się Królowo miła,

lub inna pieśń wielkanocna.

 

PIEŚNI

Zwycięzca śmierci piekła i szatana

Wychodzi z grobu dnia trzeciego z rana

Naród niewierny trwoży się przestrasza

 

29

 

Na cud Jonasza. Alleluja!

Ziemia się trzęsie, straż się grobu miesza,

Anioł zstępuje, niewiasty pociesza;

Patrzcie, tak mówi, grób ten próżny został,

Pan z martwych powstał. Alleluja!

Ustąpcie od nas, smutki i trosk fale,

Gdy Pan Zbawiciel triumfuje w chwale.

Ojcu swojemu już uczynił zadość,

Nam niesie radość. Alleluja!

Cieszy swych uczniów, którzy wierni byli,

Utwierdza w wierze, aby nie wątpili.

Obcuje z nami, daje nauk wiele

O swym Kościele. Alleluja!

Otrzyjcie już łzy płaczący, żale z serca wyzujcie.

Wszyscy w Chrystusa wierzący, weselcie się, radujcie.

Bo zmartwychwstał samowładnie, jak przepowiedział dokładnie.

Alleluja, alleluja, niechaj zabrzmi: alleluja!

Darmo kamień wagi wielkiej Żydzi na grób wtoczyli,

Darmo dla pewności wszelkiej zbrojnej straży użyli.

Na nic straż, pieczęć i skała nad grobem Pana się zdała.

Alleluja, alleluja, niechaj zabrzmi: alleluja!

Bóg wszechmocny, Bóg natury, wyższy nad wszystkie twory,

Wstaje z grobu, kruszy mury, nie zna żadnej zapory.

Zdjęta trwogą, straż upada i prawie sobą nie włada,

Alleluja, alleluja, niechaj zabrzmi: alleluja!

Wesel się Królowo miła,

bo Ten, któregoś zrodziła,

zmartwychwstał Pan nad panami.

Módl się do Niego za nami.

Alleluja, alleluja!

Ciesz się i wesel się w niebie,

proś Go za nami w potrzebie,

byśmy się też tam dostali

i na wiek wieków śpiewali

Alleluja, alleluja!

 

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO STOŁU

PRZED UROCZYSTYM POSIŁKIEM

W NIEDZIELĘ ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO

 

Rodzina spotyka się na uroczystym wielkanocnym śniadaniu wokół stołu, przy którym

trwała na modlitwie od początku Triduum Paschalnego. Na środku umieszcza się świecę, która

była używana podczas Wigilii Paschalnej oraz chleb z Wielkiego Czwartku.

Głowa rodziny lub przewodniczący zapala świecę i mówi.

Chrystus zmartwychwstał. Alleluja.

Wszyscy: Prawdziwie zmartwychwstał. Alleluja.

Przewodniczący liturgii: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wszyscy: Amen.

Następnie ktoś z uczestników odczytuje fragment Pisma Świętego:

Posłuchajmy słów świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan (1 Tes 5, 16-18):

Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie. W Każdym położeniu dziękujcie, taka jest

bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was.

Albo:

Posłuchajmy słów Ewangelii według świętego Mateusza (Mt 6, 31 ab.32b-33):

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie troszczcie się zbytnio i nie mówcie: co

będziemy jeść? co będziemy pić? Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego

potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko

będzie wam dodane”.

Po odczytaniu tekstu przewodniczący mówi:

Jezus Chrystus dał nam moc, abyśmy się stali dziećmi Bożymi, dlatego ośmielamy się

mówić

Wszyscy: Ojcze nasz.

Przewodniczący: W modlitwie zwróćmy się do Maryi, Matki nadziei.

Wszyscy: Zdrowaś Maryjo.

Przewodniczący: Wspomnijmy naszych bliskich zmarłych i prośmy o radość nieba dla

nich.

Wszyscy: Wieczny odpoczynek.

 

32

 

Przewodniczący liturgii:

Módlmy się także za wszystkich, którzy cierpią z powodu pandemii:

Boże Ojcze, Stwórco świata, wszechmogący i miłosierny, który z miłości do nas

posłałeś na świat swojego Syna jako lekarza dusz i ciał, spójrz na swoje dzieci, które w tym

trudnym momencie niepewności i lęku w wielu regionach Europy i świata zwracają się do

Ciebie, szukając siły, zbawienia i pocieszenia. Uwolnij nas od chorób i strachu, ulecz naszych

chorych, pociesz ich rodziny, daj mądrość rządzącym, energię i siłę lekarzom, pielęgniarkom i

wolontariuszom, życie wieczne zmarłym. Nie opuszczaj nas w chwili próby, ale uwolnij nas od

wszelkiego zła. O to Cię prosimy, który z Synem i Duchem Świętym żyjesz i królujesz na

wieki.

Wszyscy: Amen.

Przewodniczący liturgii: Maryjo, Uzdrowicielko chorych i Matko nadziei.

Wszyscy: Módl się za nami!

 

MODLITWA BŁOGOSŁAWIEŃSTWA

 

Przewodniczący liturgii:

Módlmy się. Z radością wysławiamy Ciebie, Panie Jezu Chryste, który po swoim

zmartwychwstaniu ukazałeś się uczniom przy łamaniu chleba. Bądź z nami, kiedy z

wdzięcznością spożywać będziemy te dary, i jak dzisiaj w braciach przyjmujemy Ciebie w

gościnę, przyjmij nas jako biesiadników w Twoim królestwie. Który żyjesz i królujesz na wieki

wieków.

Wszyscy: Amen.

 

PO POSIŁKU

 

Głowa rodziny lub przewodniczący mówi:

Uczniowie poznali Pana. Alleluja

Wszyscy: Przy łamaniu chleba. Alleluja.

Przewodniczący liturgii:

Módlmy się. Boże, źródło życia, napełnij nasze serca paschalną radością i podobnie jak

dałeś nam pokarm pochodzący z ziemi, spraw, aby zawsze trwało w nas nowe życie, które

wysłużył nam Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie i w swoim miłosierdziu nam

go udzielił. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.


 

ROK    ŚW. JÓZEFA

 

8 grudnia 2020 r. papież Franciszek ogłosił specjalny Rok św. Józefa z okazji 150. rocznicy ustanowienia Opiekuna Jezusa Patronem Kościoła powszechnego.

 

W naszej diecezji planujemy:

 

·         W każdą środę w parafiach Msza Święta wotywna o Świętym Józefie. (dekret Księdza Biskupa)

 

·         10-18 marca - Duszpasterstwo młodzieży poprowadzi nowennę on-line przed Uroczystością św. Józefa (19 marca 2021) w ramach rekolekcji wielkopostnych.

 

·         19 marca

Odpust ku czci św. Józefa pod przewodnictwem Księdza Biskupa Jana Wątroby w parafii św. Józefa w Rzeszowie (Staromieście) o godzinie 18:00.

 

·         28, 29, 30 kwietnia

Triduum przed liturgicznym wspomnieniem św. Józefa Rzemieślnika w każdej parafii diecezji (materiały zostaną dostarczone do parafii)

 

·         1 maja

W parafii św. Józefa w Rzeszowie (Staromieście) o godzinie 11:00 Ks. Bp Jan Wątroba, oraz w parafii św. Józefa w Skołyszynie o godzinie 11:00 Ks. Bp Edward Białogłowski, dokonają oddania naszej diecezji św. Józefowi. W tym dniu w łączności z Księżmi Biskupami takie oddanie nastąpi również w parafiach naszej diecezji:

·         19 czerwca

Dzień Świętości Kapłańskiej

 

·         20 czerwca
Dzień Świętości Małżeństw

 

PENITENCJARIA APOSTOLSKA DEKRET

Udzieliła daru specjalnych Odpustów z okazji Roku Jubileuszowego na cześć Świętego Józefa:

1.       Udziela się zatem odpustu zupełnego wszystkim, którzy przez co najmniej pół godziny będą rozważać Modlitwę Pańską lub wezmą udział w jednym pełnym dniu skupienia, zawierającym rozważanie o Świętym Józefie.

 

2.       Ci, którzy na wzór Świętego Józefa spełnią uczynek miłosierdzia względem ciała lub względem duszy, będą mogli otrzymać dar odpustu zupełnego.

 

3.       Aby wezwać rodziny chrześcijańskie do odtwarzania przykładu wewnętrznej jedności, miłości i modlitwy, którym jest Święta Rodzina, udziela się odpustu zupełnego wiernym, którzy odmawiać będą Różaniec Święty w rodzinach i pomiędzy narzeczonymi.

 

4.       Udziela się odpustu zupełnego każdemu, kto powierzać będzie codziennie swoją działalność opiece Świętego Józefa, a także każdemu wiernemu, wzywającemu Rzemieślnika z Nazaretu w modlitwach wstawienniczych za tych, którzy szukają pracy, aby mogli znaleźć zajęcie, oraz aby praca wszystkich ludzi była bardziej godna.

 

 

5.       Udziela się odpustu zupełnego wiernym, którzy odmawiać będą Litanię do Świętego Józefa (w tradycji łacińskiej) lub Akatyst do Świętego Józefa, w całości lub przynajmniej w odpowiedniej części (w tradycji bizantyjskiej), lub też jakąś inną modlitwę do Świętego Józefa, przypisaną jako własna w różnych tradycjach liturgicznych, w intencji Kościoła prześladowanego od wewnątrz i od zewnątrz oraz w intencji ulżenia wszystkim chrześcijanom, którzy cierpią prześladowania wszelkiego rodzaju.

 

6.       Ponadto, celem potwierdzenia powszechności patronatu Świętego Józefa w Kościele, poza wspomnianymi wyżej okolicznościami, Penitencjaria Apostolska udziela odpustu zupełnego wiernym, którzy odmówią dowolną prawnie zatwierdzoną modlitwę lub akt pobożności na cześć Świętego Józefa, np. „Do Ciebie, Święty Józefie”, szczególnie w dniach 19 marca i 1 maja, w Święto Świętej Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa, w Niedzielę Świętego Józefa (w tradycji bizantyjskiej), 19 dnia każdego miesiąca i w każdą środę, będącą dniem poświęconym wspomnieniu tego Świętego w tradycji łacińskiej.

 

W obecnej sytuacji publicznego zagrożenia zdrowia, rozszerza się dar odpustu zupełnego w sposób szczególny na osoby w podeszłym wieku, na chorych, umierających i wszystkich tych, którzy z usprawiedliwionych racji nie mogą wyjść z domu, a którzy odrywając się w duchu od wszelkiego grzechu oraz z intencją wypełnienia, gdy tylko to będzie możliwe, zwykłych warunków, odmówią w domu lub tam, gdzie zatrzymuje ich przeszkoda, akt pobożności na cześć Świętego Józefa, pocieszyciela chorych i Patrona Dobrej Śmierci, ofiarując z ufnością Bogu boleści i niedogodności własnego życia.

 


PENITENCJARIA APOSTOLSKA

DEKRET

Prot. n. 866/20/I

Udziela się daru specjalnych Odpustów z okazji Roku Jubileuszowego na cześć Świętego Józefa, zarządzonego przez Papieża Franciszka dla godnego uczczenia 150. rocznicy dnia, w którym Święty Józef został ogłoszony Patronem Kościoła Katolickiego.

Dziś upływa 150 lat, od kiedy Dekretem „Quemadmodum Deus” Błogosławiony Papież Pius IX, poruszony ciężką i bolesną goryczą czasów, w których znajdował się Kościół prześladowany przez wrogów, ogłosił Świętego Józefa Patronem Kościoła Katolickiego.

Celem utrwalenia ufności całego Kościoła w szczególny patronat Opiekuna Jezusa, Jego Świątobliwość Papież Franciszek postanowił, że od dnia dzisiejszego aż do dnia 8 grudnia 2021, dnia rocznicy ogłoszenia owego Dekretu oraz dnia poświęconego Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej i Oblubienicy najczystszego Józefa, będzie obchodzony specjalny Rok Świętego Józefa, w którym wszyscy wierni będą mogli na jego wzór wzmacniać codziennie własne życie wiary, w pełni realizując wolę Bożą.

A zatem niech wszyscy wierni, poprzez modlitwy i dobre czyny, z pomocą Świętego Józefa, Opiekuna Świętej Rodziny z Nazaretu, starają się uzyskać pociechę i ulgę w ciężkich ludzkich utrapieniach, które dręczą współczesny świat.

Pobożność względem Opiekuna Odkupiciela rozwinęła się bujnie w historii Kościoła, który nie tylko przyznaje mu wyjątkowy kult zaraz po Matce Bożej i jego Oblubienicy, ale także powierzył mu liczne patronaty.

Magisterium Kościoła z upodobaniem i wytrwale odnajduje w osobie Świętego Józefa, jak w skarbcu, dawne i nowe doskonałości, podobnie jak ojciec rodziny z Ewangelii Św. Mateusza, który „ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare” (Mt 13,52).

Aby wypełnić ten upragniony cel, najwyższą pomocą będzie dar Świętych Odpustów, które Penitencjaria Apostolska chętnie rozszerza na Rok Świętego Józefa poprzez niniejszy Dekret, wydany zgodnie z wolą Jego Świątobliwości Papieża Franciszka.

Udziela się Odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (tzn. sakramentalna spowiedź, Komunia eucharystyczna oraz modlitwa zgodna z intencjami Ojca Świętego) wiernym, którzy odrywając się w duchu od wszelkiego grzechu, uczestniczyć będą w Roku Świętego Józefa w okolicznościach i na sposoby określone przez tę Penitencjarię Apostolską.

a. Święty Józef, prawdziwy człowiek wiary, zaprasza nas ze swej strony, abyśmy odkrywali synowską więź z Bogiem Ojcem, odnawiali naszą wierność modlitwie, przyjmowali postawę słuchania i odpowiadali z głębokim rozeznaniem woli Bożej. Udziela się zatem odpustu zupełnego wszystkim, którzy przez co najmniej pół godziny będą rozważać Modlitwę Pańską lub wezmą udział w jednym pełnym dniu skupienia, zawierającym rozważanie o Świętym Józefie.

b. W Ewangelii przyznaje się Świętemu Józefowi tytuł „człowiek sprawiedliwy” (Mt 1, 19): on to, stróż „wewnętrznej tajemnicy, która znajduje się w głębi serca i duszy”[1], czyli uczestnik tajemnicy Boga i przez to szczególny patron forum wewnętrznego, zachęca nas do odkrywania wartości ciszy, roztropności i uczciwości w wypełnianiu naszych obowiązków. Cnota sprawiedliwości praktykowana w sposób wzorowy przez Józefa jest pełnym przylgnięciem do prawa Bożego, będącego prawem Miłosierdzia, „bowiem to właśnie miłosierdzie Boga prowadzi do pełni prawdziwej sprawiedliwości”[2]. Dlatego ci, którzy na wzór Świętego Józefa spełnią uczynek miłosierdzia względem ciała lub względem duszy, będą mogli otrzymać dar odpustu zupełnego.

c. W powołaniu Józefa najważniejsze stało się jego bycie opiekunem Świętej Rodziny z Nazaretu, oblubieńcem Najświętszej Maryi Panny i prawnym ojcem Jezusa. Aby wezwać rodziny chrześcijańskie do odtwarzania tego przykładu wewnętrznej jedności, miłości i modlitwy, którym jest Święta Rodzina, udziela się odpustu zupełnego wiernym, którzy odmawiać będą Różaniec Święty w rodzinach i pomiędzy narzeczonymi.

d. Sługa Boży Pius XII, w dn. 1 maja 1955 r. ustanowił święto Świętego Józefa Rzemieślnika, „w tym celu, aby godność pracy została uznana przez wszystkich ludzi i aby ta godność natchnęła życie społeczne i prawodawstwo, stanowione zgodnie z równym podziałem uprawnień i obowiązków”[3]. Dlatego udziela się odpustu zupełnego każdemu, kto powierzać będzie codziennie swoją działalność opiece Świętego Józefa, a także każdemu wiernemu, wzywającemu Rzemieślnika z Nazaretu w modlitwach wstawienniczych za tych, którzy szukają pracy, aby mogli znaleźć zajęcie, oraz aby praca wszystkich ludzi była bardziej godna.

e. Ucieczka Świętej Rodziny do Egiptu „pokazuje nam, że Bóg jest tam, gdzie człowiek znajduje się w niebezpieczeństwie, tam gdzie człowiek cierpi, tam gdzie ucieka, gdzie doświadcza odrzucenia i opuszczenia”[4]. Udziela się zatem odpustu zupełnego wiernym, którzy odmawiać będą Litanię do Świętego Józefa (w tradycji łacińskiej) lub Akatyst do Świętego Józefa, w całości lub przynajmniej w odpowiedniej części (w tradycji bizantyjskiej), lub też jakąś inną modlitwę do Świętego Józefa, przypisaną jako własna w różnych tradycjach liturgicznych, w intencji Kościoła prześladowanego od wewnątrz i od zewnątrz oraz w intencji ulżenia wszystkim chrześcijanom, którzy cierpią prześladowania wszelkiego rodzaju.

Święta Teresa z Avila uznała w Świętym Józefie patrona we wszystkich okolicznościach życia: „Innym Świętym, rzec można, dał Bóg łaskę wspomagania nas w tej lub innej potrzebie, temu zaś chwalebnemu Świętemu, jak o tym wiem z własnego doświadczenia, dał władzę wspomagania nas we wszystkich”[5]. W niedawnych czasach Święty Jan Paweł II potwierdził ze swojej strony, że przykład Świętego Józefa nabiera „dla Kościoła naszych czasów szczególnej aktualności w związku z nowym Tysiącleciem chrześcijaństwa”[6].

Ponadto, celem potwierdzenia powszechności patronatu Świętego Józefa w Kościele, poza wspomnianymi wyżej okolicznościami, Penitencjaria Apostolska udziela odpustu zupełnego wiernym, którzy odmówią dowolną prawnie zatwierdzoną modlitwę lub akt pobożności na cześć Świętego Józefa, np. „Do Ciebie, Święty Józefie”, szczególnie w dniach 19 marca i 1 maja, w Święto Świętej Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa, w Niedzielę Świętego Józefa (w tradycji bizantyjskiej), 19 dnia każdego miesiąca i w każdą środę, będącą dniem poświęconym wspomnieniu tego Świętego w tradycji łacińskiej.

W obecnej sytuacji publicznego zagrożenia zdrowia, rozszerza się dar odpustu zupełnego w sposób szczególny na osoby w podeszłym wieku, na chorych, umierających i wszystkich tych, którzy z usprawiedliwionych racji nie mogą wyjść z domu, a którzy odrywając się w duchu od wszelkiego grzechu oraz z intencją wypełnienia, gdy tylko to będzie możliwe, zwykłych warunków, odmówią w domu lub tam, gdzie zatrzymuje ich przeszkoda, akt pobożności na cześć Świętego Józefa, pocieszyciela chorych i Patrona Dobrej Śmierci, ofiarując z ufnością Bogu boleści i niedogodności własnego życia.

Dla duszpasterskiego ułatwienia w otrzymaniu łaski Bożej poprzez władzę kluczy Kościoła, Penitencjaria Apostolska prosi zatem usilnie, aby wszyscy kapłani wyposażeni we właściwe uprawnienia, ofiarnie i wielkodusznie poświęcali się sprawowaniu sakramentu pokuty oraz często zanosili Komunię Świętą do chorych.

Niniejszy Dekret jest ważny na Rok Świętego Józefa, bez względu na jakiekolwiek inne zarządzenia.

Sporządzono w Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, dnia 8 grudnia 2020.

 

Mauro Kard. Piacenza

Penitencjarz Większy

 

Krzysztof Nykiel

Regens

 

[1] Pius XI, Kazanie z okazji ogłoszenia heroiczności cnót Sługi Bożej Emilii de Vialar: L’Osservatore Romano, 20-21.03.1935.

[2] Papież Franciszek, Przemówienie podczas Audiencji Generalnej dn. 03.03.2016.

[3] Pius XII, Kazanie z okazji uroczystości Świętego Józefa Robotnika (1.051955).

[4] Papież Franciszek, Anioł Pański (29.12.2013).

[5] Teresa od Jezusa, Księga życia, VI.

[6] Jan Paweł II, Adhortacja Apostolska “Redemptoris Custos” (15.081989), 32.



LIST PASTERSKI BISKUPA RZESZOWSKIEGO
NA ADWENT 2020 r.

Umiłowani Bracia i Siostry!

1.                  Wraz z pierwszą niedzielą Adwentu rozpoczynamy nowy rok liturgiczny. Minione dwanaście miesięcy były czasem, w którym próbowaliśmy odkrywać i pogłębiać wiarę
w tajemnicę Eucharystii. W obecnym roku, kontynuując program duszpasterski, nasza uwaga kieruje się na celebrację, w której dokonuje się Eucharystia. Z tej okazji pragnę skierować do was pasterskie słowo. Przyjmijcie je, proszę, w waszych domach i wszędzie tam, gdzie,
z powodów solidarności społecznej i bezpieczeństwa, przeżywacie Dzień Pański.

            W dzisiejszej Ewangelii Jezus wielokrotnie zwraca uwagę na postawę czuwania. Jeśli jednak głębiej odczytamy kontekst Jezusowego nalegania, odkryjemy że potrzeba czuwania ma konkretny powód: to nieobecność pana domu. Mówiąc o czuwaniu, Jezus rysuje przed oczami uczniów obraz człowieka, który udał się w podróż, zostawił swój dom i polecił sługom, aby troszczyli się i dbali o niego. Pan dodaje jednak, że wyjazd gospodarza nie jest definitywny: on powróci! Czuwanie jest więc postawą, która łączy pamięć o tym, który wyjechał, tęsknotę oraz nadzieję na ponowne spotkanie.

2.                  Czas, który przeżywamy pozwala nam bardzo namacalnie, nieraz w sposób dramatyczny, odczuć to, o czym mówi dzisiejsza Ewangelia. Doświadczenie pustki i tęsknoty dotykały nas w ostatnich miesiącach na wielu płaszczyznach naszego życia. W najbardziej codziennym wymiarze zmagaliśmy się z brakiem obecności obok nas naszych bliskich.
W czasie narodowej kwarantanny, a potem dystansu społecznego, nieobecność drogich nam osób powodowała ból serca i uświadamiała nam jak wielkim skarbem są międzyludzkie relacje.

Uczucia tęsknoty i bólu rodziły się w serach wielu z nas, kiedy doświadczaliśmy braku obecności Eucharystii, szczególnie podczas Świąt Wielkanocnych. Znakiem i symbolem tego doświadczenia pustki był Plac św. Piotra podczas modlitwy o ustanie pandemii w marcu tego roku. Tam, gdzie zawsze był tłum, tym razem było pusto, a przy padającym deszczu papież
w modlitwie mówił: „Na naszych placach, ulicach i miastach zebrały się gęste ciemności; ogarnęły nasze życie, wypełniając wszystko ogłuszającą ciszą i posępną pustką, która paraliżuje wszystko na swej drodze. Czuje się je w powietrzu, dostrzega w gestach, mówią o tym spojrzenia. Przestraszyliśmy się i zagubiliśmy” (Franciszek, Plac św. Piotra, 27 marca 2020 r.).

Czas pandemii, zarówno jej wiosennego wybuchu jak i jesiennej drugiej fali to trudne doświadczenie: choroba i śmierć wielu naszych znajomych i bliskich; kryzysy wielu branż na rynku, a co za tym idzie niepewność zatrudnienia i płynności finansowej w rodzinach; trud zdalnego nauczania obciążający zarówno rodziców jak i nauczycieli; wiele obaw i napięć
w rodzinach i w społeczeństwie. To wszystko sprawiło, że mogliśmy się poczuć zagubieni
i osamotnieni. Życie nagle okazało się bardzo kruche, a to co do tej pory wydawało się stabilne i pewne, zostało zachwiane. W tym wszystkim mogłoby się wydawać, że Bóg – niczym gospodarz z dzisiejszej Ewangelii – wyjechał w daleką podróż, zostawiając nas samych.

3.   W tym dramatycznym kontekście Jezusowe słowo otwiera jednak horyzont nadziei. Chrystus z mocą mówi dziś do każdego z nas: „Uważajcie! Czuwajcie!” (Mk 13,33). To wezwanie Jezusa ukazuje nową perspektywę. Jego słowo staje się płomieniem światła pośród listopadowych ciemności tego świata. Jest to słowo, które mówi nam, że Bóg chce nas spotkać. On chce wejść w takie doświadczenie, jakie nosimy w sercu, pośrodku pandemii. Jezus wzywa nas do uwagi i czuwania, bo wie jak bardzo potrzebujemy Jego obecności, a jak łatwo możemy Go przegapić i z Nim się rozminąć. Potrzebujemy więc czuwać, aby spotkać Tego, który chce przezwyciężyć naszą samotność i nasze zagubienie. Oto zbliża się Ten, o którym prorok Izajasz mówi: „Panie, Tyś naszym Ojcem, odkupiciel nasz – to Twoje imię odwieczne” (Iz 63,16b).

Wiara w czułe ojcostwo Boga podpowiada nam, aby naszymi uczynić słowa proroka
i ze skruchą oraz ufnością wołać: „Skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. A jednak, Panie, Tyś naszym Ojcem. Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą. Dziełem rąk Twoich jesteśmy my wszyscy” (Iz 64,6-7). Nawet jeśli ufaliśmy sobie, nawet jeśli wierzyliśmy, że zawsze będziemy zdrowi w chorym świecie (por. Franciszek, 27 marca 2020 r.), to dziś, u początku nowego roku liturgicznego chcemy uchwycić się boskiej nadziei: chcemy zwrócić się ku Bogu, który jest naszym Ojcem. To Ojciec, który o nas nie zapomniał!

4.                  Rozpoczynający się rok duszpasterski zaprasza nas, abyśmy w świetle czułej miłości Ojca zrobili kolejny krok w naszym uczeniu się Eucharystii. Tegoroczne hasło: „Zgromadzeni na świętej wieczerzy” podpowiada nam, aby pamiętając o naszej tęsknocie za Panem w komunii świętej, uświadomić sobie, że Eucharystia to nie tylko ja i Jezus. Eucharystia dokonuje się zawsze w zgromadzeniu, we wspólnocie. Jezus, który przychodzi w czasie Mszy świętej jednoczy nas nie tylko z Sobą, ale także z naszymi braćmi i siostrami.

Kiedy zbieramy się w kościele, nie tworzymy jedynie grupy ludzi, którzy przychodzą na daną godzinę, aby uczestniczyć we Mszy świętej. Wspólnota, która gromadzi się na Eucharystii jest przede wszystkim znakiem wiary i owocem działania Boga, który gromadzi swoje dzieci. Kiedy więc w świątyni widzimy naszych znajomych, sąsiadów, a może i osoby znane jedynie z widzenia, możemy ze zdumieniem odkrywać, że Bóg dzisiaj działa w świecie, gromadząc swoje rozproszone dzieci w jedno (por. J 11,52). On dzisiaj znajduje wiarę
w sercach tych, którzy gromadzą się na Eucharystii.

Zgromadzenie liturgiczne, które celebruje Ucztę Eucharystyczną, jest także znakiem miłości. Taka wspólnota to znak ludu Bożego, który potrafi zatrzymać się, świętować
i ucztować z Bogiem. Ten wymiar bycia razem na Mszy świętej, który podkreślają wspólne śpiewy, wspólne postawy, wzajemna życzliwość jest świadectwem miłości i jedności w świecie pełnym podziałów. To znak miłości i jedności, której źródłem jest sam Bóg.

Wspólnota zebrana na Eucharystii jest w końcu znakiem nadziei. Pięknie jest odkrywać w takiej wspólnocie prorocki znak, który zapowiada ostateczne zgromadzenie wszystkich ludzi w królestwie niebieskim, na uczcie Baranka, jak to pięknie przedstawia Księga Apokalipsy (por. Ap 19,9). Prawdziwe życie, nawet więcej – pełnia życia – wiąże się z doświadczeniem wspólnoty, z ostatecznym przezwyciężeniem podziałów, napięć, nieufności (por. Benedykt XVI, Spe salvi, 14-15). W królestwie Ojca nie będzie dystansu społecznego, a Bóg z czułością otrze wszelką łzę, pokona śmierć, smutek i wszelki trud (por. Ap 21,3-4). Eucharystia przeżywana we wspólnocie już tutaj na ziemi daje nam więc przedsmak nieba (por. KL 8) i jest prorockim znakiem nadziei.

5.                  W kontekście ograniczeń społecznych, które dotykają także naszych zgromadzeń liturgicznych, możemy stwierdzić, że Bóg uczy nas wielkiej wartości, jaką jest wspólnota eucharystyczna w sposób paradoksalny! Uczy nas, pozwalając nam doświadczyć jej braku. Uczy nas, wzbudzając w nas tęsknotę i pragnienie.

Drodzy Bracia i Siostry, jakże ważne jest, aby pielęgnować w sobie to pragnienie wspólnotowego przeżywania Mszy świętej! W czasie, kiedy w duchu odpowiedzialności
i miłości bliźniego, często nie mamy możliwości uczestniczyć w liturgii, chciałbym za świętym Augustynem powtórzyć wszystkim spragnionym Eucharystii: „to właśnie twoje pragnienie jest twoją modlitwą” (św. Augustyn, Komentarz do Psalmów). Niech w tym roku to pragnienie poszerza się i kształtuje tak, aby nie było jedynie tęsknotą za osobistym spotkaniem z Jezusem, ale obejmowało także gotowość budowania pięknego znaku wspólnoty eucharystycznej.

Chciałbym was gorąco prosić, abyśmy wszyscy razem w dobie ograniczeń pielęgnowali w sercu te eucharystyczne pragnienia. Jak bowiem pisze papież Franciszek, świadomość ograniczeń nie tyle jest zagrożeniem, ile staje się okazją aby marzyć i tworzyć wspólny projekt przyszłości (Franciszek, Fratelli tutti, 150).

6.                  Miejmy więc odwagę marzyć o Eucharystii, która pięknem i prostotą celebracji będzie objawiała piękno i miłość samego Boga, fascynując młodych ludzi i pobudzając ich do oddania się na służbę ludowi Bożemu.

Miejmy odwagę marzyć o zgromadzeniu liturgicznym, które z wiarą będzie uczestniczyć w Eucharystii, czerpiąc z niej miłość czułą i otwartą; miłość delikatną
i odpowiedzialną; miłość konkretną, która dotyka serc i wzajemnych relacji.

Miejmy odwagę marzyć o Eucharystii, której moc nie będzie zamknięta jedynie
w kościele, ale będzie przekraczała mury świątyni i kształtowała nowy styl naszego życia, budując kulturę spotkania, braterstwa i wzajemnego szacunku.

Drodzy Bracia i Siostry, czas, który przeżywamy jest trudnym doświadczeniem, ale wiara podpowiada nam, że nie jest to czas, który musimy jedynie przeczekać. To czas, w którym Bóg jest obecny i działa: On nas kształtuje i uczy nowego spojrzenia na świat, na nasze życie, na to co ważne. To czas, w którym nie możemy jedynie zamknąć się w tęsknocie za tym co minione i co było nam znane. U progu nowego roku liturgicznego w duchu prawdziwie chrześcijańskiej otwartości musimy zwrócić się ku Temu, który przychodzi, aby z Nim przeżywać naszą teraźniejszość, a we właściwym czasie – wraz Nim – nasze pragnienia
i marzenia uczynić nową rzeczywistością.

Niech Maryja, Niewiasta czuwająca, nieustannie otwarta na nowość Boga; Ta, która pozwalała się Bogu zaskakiwać, a zarazem była gotowa przyjmować każde Jego Słowo, uczy nas przeżywania obecnego czasu w prawdziwie chrześcijański sposób.

Na czas radosnego oczekiwania z serca Wam błogosławię.

 

                                                                                                                                                                           Biskup Rzeszowski

                                                                                              

                                                                            + Jan Wątroba


 

….POMYŚL …. PRZEMYŚL…ZROZUM….. ZAAKCEPTUJ ….

 

Chrystus powiedział, że najlepszym sprawdzianem wartości naszych czynów i naszej wiary są owoce: „Po owocach poznacie… ” (Mt 12,33) A w Liście do Galatów św. Paweł mówi o owocach Ducha (Gal 5,22-23) A są nimi:

– miłość – ale nie sentymentalna i uczuciowa,
– radość – ale nie powierzchowna i hałaśliwa,
– pokój – a nie święty spokój,
– cierpliwość – a nie wyrachowany stoicyzm,
– uprzejmość – a nie wyrafinowany permisywizm(
bezgraniczna tolerancja wobec zachowań innych osób) i dyplomatyczny koniunkturalizm (kierowanie się w życiu własnym interesem)
– dobroć – a nie wyniosłe czynienie dobrych uczynków,
– wierność – a nie zatwardziały upór i obstawanie przy swoim,
– łagodność – a nie wyrachowana pobłażliwość,
– opanowanie – a nie dyplomatyczna tolerancja dla zła,

Św. Paweł kończy to wyliczenie słowami zachęty: „Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy„.

Spróbujmy pod tym kątem rozeznać i przeanalizować nasze religijne uniesienia. Czy jest to rzeczywiście Duch Święty, który w nas działa?

Przybądź Duchu Święty,

… przyjdź Światłości sumień …
Obmyj, co nie święte,
… rozgrzej serca twarde …

ks.C.R.

 


Słowo Rady Stałej

Konferencji Episkopatu Polski

Pokój tobie, Polsko!” (św. Jan Paweł II, 1983)


 

 W pełnym niepokoju czasie epidemii, a także w sytuacji napięcia związanego z nadchodzącymi wyborami prezydenckimi, pragniemy zaapelować o odpowiedzialność za dobro wspólne, jakim jest Polska.

 

1. Cały świat, w tym także nasza Ojczyzna, przeżywa obecnie dramatyczny, pełen udręki czas, wywołany przez pandemię.  W tej nadzwyczajnej sytuacji najważniejsza jest troska o każdego człowieka, o jego zdrowie i życie, poczynając od osób najbardziej poszkodowanych, zarażonych, przeżywających kwarantannę, ogarniętych lękiem o przyszłość swoją i swoich najbliższych.

 

Z wdzięcznością myślimy o naszych braciach i siostrach, którzy niosą pomoc osobom chorym: lekarzach, pielęgniarkach, służbie zdrowia, służbach dostarczających leki, środki dezynfekcyjne i żywność, wolontariuszach oraz tych wszystkich, którzy ofiarnie służą, abyśmy w atmosferze solidarności pokonali to bolesne doświadczenie. W tym gronie zasługującym na najwyższe wyrazy podziękowania znajdują się także osoby duchowne i zakonne oraz pracownicy Caritas.

 

Doceniamy dotychczasowe zaangażowanie władz państwowych i samorządowych. Życzymy odpowiedzialnym za rządy naszym państwem, aby potrafili opracować i wdrożyć najodpowiedniejsze mechanizmy w celu rychłego pokonania epidemii. Przypominamy, że racją istnienia każdej władzy jest troska o dobro wspólne, które obejmuje „całokształt takich warunków życia społecznego, w jakich ludzie mogą pełniej i szybciej osiągnąć swą własną doskonałość” (Jan XXIII, Mater et Magistra, 65).

 

2. Na sytuację pandemicznego zagrożenia zdrowia i życia ludzi nakłada się u nas przewidywany termin wyborów prezydenckich. Ze względu na „słuszną autonomię porządku demokratycznego” (Centesimus Annus, 47) Kościół nie ma mandatu, by uczestniczyć w czysto politycznych sporach na temat formy, czy terminu wyborów, a tym bardziej, by opowiadać się za tym lub innym rozwiązaniem. Misją Kościoła w takiej sytuacji jest jednak zawsze, pełne życzliwości, przypominanie o szczególnej, moralnej i politycznej odpowiedzialności, jaka spoczywa na uczestnikach życia politycznego.

 

Apelujemy zatem do sumień ludzi odpowiedzialnych za dobro wspólne naszej Ojczyzny, zarówno do ludzi sprawujących władzę, jak i do opozycji, aby w tej nadzwyczajnej sytuacji wypracowali wspólne stanowisko, dotyczące wyborów prezydenckich. Zachęcamy, aby w dialogu między stronami poszukiwać takich rozwiązań, które nie budziłyby wątpliwości prawnych i podejrzenia nie tylko o naruszenie obowiązującego ładu konstytucyjnego, ale i przyjętych w demokratycznym społeczeństwie zasad wolnych i uczciwych wyborów. Prosimy, aby kierując się najlepszą wolą, w swoich działaniach szukali dobra wspólnego, którego wyrazem jest dziś zarówno życie, zdrowie oraz społeczny byt Polaków, jak i szerokie społeczne zaufanie do wspólnie wypracowanych przez lata procedur wyborczych demokratycznego państwa. W tej trudnej sytuacji, jaką przeżywamy, powinniśmy dbać o kultywowanie dojrzałej demokracji, ochronę państwa prawa, budowanie – mimo różnic – kultury solidarności, także w sferze polityki.

 

W procesie dokonywania odpowiedzialnego wyboru kandydata na urząd prezydenta należy wziąć pod uwagę w szczególny sposób prawość moralną, miłość Ojczyzny i traktowanie władzy jako służby, kompetencje w dziedzinie życia politycznego i obywatelskiego, wyrazistą tożsamość, postawę dialogu i umiejętność współpracy, zdolność do roztropnego rozwiązywania konfliktów, merytoryczne przygotowanie i wiedzę, a także szacunek dla zasad demokracji, kierowanie się fundamentalnymi zasadami etycznymi, poszanowanie dla życia od poczęcia do naturalnej śmierci, gwarancję dla prawnej definicji małżeństwa jako trwałego związku mężczyzny i kobiety, promocję polityki rodzinnej oraz gwarancje dla rodziców w zakresie prawa do wychowywania dzieci zgodnie z wyznawaną wiarą i wartościami.

 

3. Będąc ludźmi wiary, jesteśmy przekonani, że nie wszystko w życiu zależy od geniuszu człowieka. Wierzymy przecież w Boga i w Jego opatrznościowe czuwanie nad każdym człowiekiem, nad ludzkością i światem, dlatego przypominamy o wielkiej roli jedności człowieka z Bogiem oraz o mocy modlitwy.

 

 Wyrażamy wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za Jego List do wszystkich wiernych na maj 2020 roku. Wraz z Papieżem zachęcamy do odmawiania Różańca Świętego, szczególnie w środowisku rodzinnym. Zgodnie z polskim zwyczajem zachęcamy do pielęgnowania nabożeństw majowych. Módlmy się za wstawiennictwem Maryi, Królowej Polski o opiekę nad nami i pomoc w pokonaniu pandemii. Czyńmy to z głęboką wiarą i nadzieją, że nasza Matka i Królowa, która wyprowadziła nas z wielu narodowych nieszczęść i tym razem okaże się nam Nieustającą Pomocą i Wspomożycielką.

 

Byłoby też rzeczą pożyteczną, aby w pierwszym dniu maja – który przypada w piątek – odstąpić od praktyki coraz częściej udzielanej dyspensy od wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych. Bardziej właściwym byłoby uczynić ten dzień dniem pokuty i postu w intencji zachowania miejsc pracy dla naszych rodaków.

 

W trudnym czasie epidemii, 3 maja br. na Jasnej Górze będzie miało miejsce zawierzenie naszej Ojczyzny Matce Bożej Królowej Polski, którego dokona Przewodniczący Konferencji Episkopatu Arcybiskup Stanisław Gądecki.

 

„O Maryjo, Pocieszycielko strapionych, weź w ramiona wszystkie swoje niespokojne dzieci i wyproś, aby Bóg zadziałał Swoją wszechmocną ręką i uwolnił nas od tej straszliwej epidemii, żeby życie mogło powrócić do normalnego biegu w spokoju. Zawierzamy się Tobie, która jaśniejesz na naszej drodze jako znak zbawienia i nadziei, o łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo!” (Papież Franciszek).

 

Zachęcamy wszystkich, którym leży na sercu dobro Ojczyzny, do gorliwej modlitwy w rodzinach i parafiach. Prosimy Boga, aby spełniło się życzenie świętego Jana Pawła II – Pokój Tobie, Polsko!

Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski

 

Warszawa, 27 kwietnia 2020 roku.


Modlitwa różańcowa na Tydzień Modlitw o powołania kapłańskie 



JESTEŚMY NAPEŁNIENI JEGO MOCĄ”
– to prawda jaką Bóg nam objawia w Swoim Słowie.
Odkryjmy, odświeżmy, w tej modlitwie różańcowej
dary, owoce i sposoby, którymi Duch Święty nas napełnia.
„DUCH I OBLUBIENICA MÓWIĄ PRZYJDŹ
Duch Święty objawia nam plan jaki Bóg ma na nasze szczęśliwe życie. Oblubienica, czyli wspólnota Kościoła woła – „potrzebuję Ciebie”.Prośmy przez Maryję o nowe życie
 – nowe powołania do wyłącznej służby Bogu

TAJEMNICE RADOSNE:

1.       ZWIASTOWANIE- MOCĄ DUCHA ŚWIĘTEGOJESTEŚMY POWOŁANI DO RADOŚCI

Anioł do Maryi mówi „ZDROWAŚ” to znaczy „raduj się”, a Ona odpowiada „FIAT” – „niech tak się stanie”. Maryja zrezygnowała ze Swoich dobrych planów i zaufała Bogu.„Wybrałem Cię przed założeniem świata” – mówi Ojciec do mnie i do Ciebie. Każdy z nas ma w życiu do zrobienia coś bardzo ważnego, wyjątkowego i niepowtarzalnego. To jest plan Boga wobec nas i nikt inny tego za nas nie może wykonać. Zgoda na wolę Boga, czyli wejście na drogę, którą On wobec nas zamierzył, jest otwarciem się na Ducha Świętego. Ten Duch napełnia nas mocą do radosnego i ufnego realizowania planu Boga.

Ofiarujmy ten dziesiątek różańca za tych których Pan Bóg powołuje, aby odważnie za wzorem Matki Bożej odpowiedzieli Jemu „TAK”.

 

2.       NAWIEDZENIE- MOCĄ DUCHA ŚWIĘTEGOJESTEŚMY POWOŁANI BY BYĆ DOBRYMI

„Wielbi dusza moja Pana,… bo wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny” – tymi słowami Maryja wyraża przed  św. Elżbietą wiarę i miłość do Boga za dar powołania. Przyjęcie Bożego wezwania, sprawia, żeserce jest przepełnione wdzięcznością i uwielbieniem, których nie zatrzymuje dla siebie, ale się nimi dzieli. To jedno z oznak powołania – im wierniej ktoś chce służyć Bogu, z tym większym oddaniem służy innym, staje się dobrym.

Ofiarujmy tę modlitwę za osoby duchowne, kroczące drogą życia kapłańskiego, zakonnego, by dzieliły się z innymi dobrocią, dając czytelne świadectwo życia z Bogiem.

 3.       NARODZENIE- MOCĄ DUCHA ŚWIĘTEGOJESTEŚMY POWOŁANI, ABY WPROWADZAĆ POKÓJ
Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie”. Maryja od początku realizacji powołania doświadczała trudu i niezrozumienia. Jednak dzięki Duchowi Świętemu, który umacniał Ją pokojem serca, potrafiła dostrzegać Boży plan. Każde prawdziwe powołanie ma w pakiecie wpisane przeszkody, lecz to, co nas napełnia pokojem, to Prawda, że tym, którzy Go (Boże Dziecię) przyjęli daje moc, „aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1,12). Nie mielibyśmy możliwości obdarzania innych, gdybyśmy sami nie zostali obdarowani. Przed powołaniem do rozdawania Bożych darów jest najpierw powołanie do ich przyjęcia. Stąd, kto pozwala się prowadzić Duchowi Świętemu potrafi oddawać chwałę na wysokości Bogu, a na ziemi wprowadzać pokój, mimo własnego cierpienia. Potrafi jak Maryja rodzić Jezusa tam, gdzie wydawać by się mogło, że nie ma szans.

Ofiarujmy ten dziesiątek za wszystkich rodziców, aby potrafili wprowadzać atmosferę miłości i wiary w swoich domach, a przez to pomagali swoim dzieciom w pokoju serca rozeznać powołanie.


4.       OFIAROWANIE W ŚWIĄTYNIDUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJE ROZTROPNOŚĆ

„Za natchnieniem Ducha Świętego Symeon przyszedł do świątyni „Duch Święty cały czas towarzyszy Maryi, która wraz z Józefem wnosząc Jezusa – przynosi „Światło na oświecenie pogan”. Jezus później sam o sobie mówi: „Ja Jestem światłością świata. KTO IDZIE ZA MNĄ, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia”. Jezus daje propozycję –roztropnością jest ją przyjąć. Odczytanie powołania jest szczególnie ważne i aktualne wtedy, gdy człowiek świadomie wkracza w życie. Owocna wiara wymaga od nas roztropności, to jest ofiarowania codziennie czegoś Bogu i ludziom: naszą obecność, wrażliwość, radość, mądrość… Zawierzyć Bogu i oddać Mu się całkowicie, to być wiernym nawet wtedy, gdy przenika nas jakiś miecz boleści – jakieś niezawinione cierpienie.

Ofiarujmy ten dziesiątek prosząc o łaskę, aby wielu młodych ludzi poczuło w swoich sercach pragnienie ofiarowania siebie samych Bogu.

5.       ZNALEZIENIEJEZUSA- DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJE BOJAŹŃ BOŻĄ
Maryja,kiedy po długich poszukiwaniach znajduje Jezusa w świątyni, wyzna: „Synu oto ja i Twój Ojciec

z bólem serca szukaliśmy Ciebie”. Ile razy zdarzyło mi się, a także tobie, zgubić Jezusa? To dzięki Duchowi Świętemu czuliśmy niepokój i bojaźń, która nas nie paraliżowała, ale mobilizowała do wysiłku, aby Go odnaleźć.

Nawet ten, kto zagubił cel swojego życia, nie zagubi swojego powołania. Ciągle jest powołany do poszukiwania i ciągle ma szanse je znaleźć. Byleby nie rozpoczynać poszukiwań zbyt późno. Dar Bożej bojaźni pomaga skutecznie, aby nie utracić na zawsze NAJCENNIEJSZEGO SKARBU. „Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko!” (Iz 55,6).

Nie przestawaj szukać i słuchać. W Nim jest Droga, Prawda i Życie. W Nim jest wypełnienie powołania

i wieczność.

Ofiarujmy ten dziesiątek za wszystkich, którzy w poszukiwaniu swojego powołania poddają się wątpliwościom, gubiąc cel. Panie, obdarz ich odwagą, aby wypełnili misję, którą dla nich przygotowałeś.

 

TAJEMNICE ŚWIATŁA:

      1.       CHRZEST JEZUSA W JORDANIEDUCH ŚWIĘTY OBJAWIA SIĘ JAKO WODA ŻYCIA


„Tyś jest mój Syn umiłowany”. Jest to stwierdzenie stanu najbardziej faktycznego i najcudowniejszej prawdy o Bogu, który jest Ojcem mającym Syna w Duchu Świętym. Podczas naszego chrztu, Bóg powiedział o każdym z nas: „Tyś jest moje umiłowane dziecko, w Tobie mam upodobanie”. Jest to jednak dopiero postulat. Bóg  rodzi nas do pełni, w najpełniejszym tego słowa znaczeniu, pozostaje jednak do spełnienia coś z naszej strony, abyśmy i my stawali się synami światłości.Poddać się obmywającej wodzie, pozwolić oczyścić i ożywić Duchem Świętym, aby wyraźniej usłyszeć głos z nieba.

Otwierając się na Ducha Świętego, zaczynamy wędrówkę i On stale ze swoją łaską jest przy nas. Wiemy, że musimy wsłuchiwać się w ten głos z obłoku. Przyjęte Słowo Boże pomoże stawiać dalsze kroki.

Ofiarujmy ten dziesiątek, za wszystkich, którzy wypraszają dla Kościoła dar nowych powołań.

 

      2.       WESELE W KANIE GALILEJSKIEJ- MOCĄ DUCHA ŚWIĘTEGO JESTEŚMY POWOŁANI DOUMIARKOWANIA

Zatrzymując się w Kanie Galilejskiej idziemy razem z Jezusem, Apostołami i Maryją. Z uwagą przyglądamy się zachowaniom i słowom Matki. Ona jest doskonałym uczniem, zachowującym wszystkie słowa Pana. Błogosławioną, słuchającą i wypełniającą Słowo Boże. Ona obserwuje wszystko i wszystkich. Nie chce, aby coś umknęło jej uwadze. Łatwo można przegapić znak, który objawia wolę Boga. Widzi troskę i zmartwienie innych i reaguje. Widzi znak i nie pozostaje na niego obojętną. Robi ważny, kolejny krok w naszej wędrówce. Zwraca się do Syna. Pewnie z wiarą i zaufaniem, że On wszystkiemu może zaradzić. On może pokazać, powiedzieć, przemienić. To kolejne kroki na mojej drodze. Nawet jak wydaje się, że Jego godzina jeszcze nie nadeszła, że nie pora, że może nie jestem godny i gotowy, proszę. Zwracam się wprost do Jezusa. Nie wiem - powiedz mi! Nie mam pewności! Jestem pusty jak dzban po wypitym winie.

„Zróbcie wszystko cokolwiek wam powie” – słowa Matki Jezusa do uczniów, czyli i do nas, to najlepsza pomoc i podpowiedź, jak zrealizować swoje powołanie. Słuchanie i wierne wypełnianie Bożej woli ściśle się wiąże z poddaniem prowadzeniu przez Ducha Świętego, który zachęca nas do umiarkowania. Robić tyle ile On wie, że jest potrzebne, bo wszystko co nadto – nasze „upiększacze” od złego pochodzi i już nie jest dla chwały Boga, lecz na naszą chwałę.

Ofiarujmy ten dziesiątek różańca z prośbą za powoływanych, aby z wiarą dostrzegali znaki Bożej woli.

 

      3.       GŁOSZENIE KRÓLESTWA BOŻEGO I WZYWANIE DO NAWRÓCENIA - DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJEDAR RADY

Nie chodzi tylko o zostawienie wszystkiego, porzucenie grzechów, zmaganie się ze słabościami, składanie czystych rytualnie ofiar. Chodzi o szczęście, dobro, świętość, oddawaną cześć Stwórcy. Chodzi o miłość. Kolejnym krokiem jest wybór wartości, za którymi chcę iść. Wartości, które wskażą i pomogą dojść do celu do Miłości. Nie myślenie o tym, co mam zostawić, ale pełne zawierzenia myślenie, za czym, za Kim chcę iść. Wybór Miłości i przyjmowanie radykalnej formy dążenia za Miłością objawioną w Jezusie Chrystusie jest otwarciem się na dar radyod Ducha Świętego.O Nim Chrystus daje świadectwo:„Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę” (Łk 4,18). Ten sam Duch Święty wzywa również nas do głoszenia Ewangelii, do dawania świadectwa o spotkaniu żywego Boga.

Ofiarujmy ten dziesiątek prosząc o wzrost powołań, abyśmy mieli wielu kapłanów i osób zakonnych, którzy będą głosić tę prawdę i świadczyć o niej całym swoim życiem.

 

       4.       PRZEMIENIENIE NA GÓRZE TABOR - DUCH ŚWIĘTY OBJAWIA SIĘ JAKOPIECZĘĆ

Pan Jezus wyprowadza nas razem z Piotrem, Jakubem i Janem na górę Tabor i dokonuje przed nami przemienienia, aby ukazać nam, kim będzie i jakim będzie po swoim zmartwychwstaniu.

Przemieniony Chrystus jest ikoną, w której widzimy również nasze powołanie i przeznaczenie. ”Jesteśmy z jego Rodu”, a Duch Święty zostawił na nas pieczęć jako znak do kogo należymy. Chrystus dokonuje przed nami przemienienia, byśmy przejrzeli i zobaczyli chwałę, którą zawsze ma u Ojca. W istocie On zawsze jest ten sam na wieki. Prawdziwa jednak zmiana ma się dokonywać w nas, gdy przechodzimy za Chrystusem z ciemności do światła, ze śmierci do życia… „Nam nie wolno w miejscu stać”. Mamy iść ciągle za Chrystusem naprzód i ciągle wzwyż.

 

Ofiarujmy ten dziesiątek różańca, by rozpoznający w sobie zaproszenie Boga do kapłaństwa, życia zakonnego odkrywali ślady przynależności do Boga.Dzięki temu, samych siebie, swoje decyzje, pozwalali przemieniać Temu, który wzywa, wymaga, ale też pomaga.

 

      5.       USTANOWIENIE EUCHARYSTII - DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJEMIŁOŚĆ

Trudno pojąć słowa: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje. Pijcie, to jest moja Krew…” W takim momencie brakuje światła. Trzeba cierpliwie czekać, aż się wszystko spełni. Cierpliwie czekać, aż do zrozumienia drogi powołania. Dać sobie czas, aby światło zajaśniało nad moimi myślami i odczuciami. On pokazał, że to nie koniec drogi i w odpowiednio wybranym momencie rozjaśnił trudne słowa z wieczernika. Rozjaśni tez moje myślenie o woli Boga względem mnie. Uczestnicząc świadomie i w pełni we Mszy świętej najlepiej realizujemy nasze powołanie do miłości.

Ofiarujmy ten dziesiątek prosząc Boga o większą liczbę kapłanów w naszej diecezji. Niech Bóg powołuje wielu do uczestnictwa w kapłaństwie Chrystusowym, a młodzi ludzie niech szczodrze odpowiedzą na Jego wezwanie.

 

TAJEMNICE BOLESNE:

      1.       MODLITWA W OGRÓJCU- DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJEWIERNOŚĆ

„Ojcze jeśli chcesz zabierz ode Mnie ten kielich.” „Ojcze mój, jeśli to możliwe…” „ Ojcze mój, jeśli nie może Mnie ominąć ten kielich i muszę go wypić…” – oto modlitwa Jezusa rozeznającego wolę Ojca. Możemy w niej spostrzec lęk i trwogę, wątpliwości, targowanie się... Pragnienie odsunięcia tego co ma się stać… odsunięcia w czasie, sposobie wypełnienia, w zamianie osoby. Jednak najistotniejsza, najbardziej konieczna cecha tej modlitwy to wierność - darowana przez Ducha Świętego i wynikająca z mocnej więzi z Ojcem. To ona pomaga ostatecznie wypowiedzieć słowa: „Wszakże nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie”.

Mamy doskonały obraz Nauczyciela i dzięki niemu wiemy jak zabrać się za rozeznanie życiowej drogi i woli Bożej każdego dnia.Każda chwila życia jest powołaniem do modlitwy.

Na kolanach, na modlitwie i w prawdzie o swojej kondycji i wahaniach. Zawsze zaczynając od osobistej, mocnej więzi z Ojcem, która pomaga oddać się całkowicie, nawet wtedy, kiedy Jego wola nas zaskakuje

i wzywa do życia zupełnie innego, niż sobie wymarzyliśmy.

Ofiarujmy ten dziesiątek za tych wszystkich, których Bóg powołuje do kapłaństwa i życia zakonnego, aby mogli posiąść głębokie i wytrwałe życie modlitwy.

 

      2.       BICZOWANIE- DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJECIERPLIWOŚĆ

„Cóż to jest prawda?” – pytanie Piłata skierowane do Jezusa i jego wątpliwości, idealnie pokazują jak bardzo w trudnościach życiowych potrzebujemy Ducha Prawdy. Tylko On może w takiej sytuacji wskazać właściwą postawę. Cisza i milczenie Jezusa dominują na kartach Ewangelii podczas tej tajemnicy. Wszyscy czujemy, że jesteśmy powołani do zmagania się ze złem, do opierania się cierpieniu, do uśmierzania bólu. Nie zawsze jednak można opierać się złu w sposób bezbolesny. Jeśli chcemy kogoś uchronić przed bólem, trzeba czasem samemu nadstawić grzbiet pod bolesne ciosy, tak jak uczynił to Jezus w Tajemnicy Biczowania. Przy katowskim słupie stał zupełnie bezbronny. Nie walczył z siepaczami, lecz poddawał się bez oporu zadawanej torturze. „Nasze cierpienia wziął na siebie”. I w sposób paradoksalny, takim poddaniem najwięcej pomógł tym, którzy lękają się cierpienia i boją się chwili, w której ono nawiedza człowieka. Każdy człowiek powołany jest do tego, by sprzeciwiać się cierpieniu nie tylko buntem, lecz cierpliwością, którą otrzymujemy jakodar Ducha Świętego, gdy z miłością podejmujemy się iść za głosem Boga w każdej sytuacji. Nie zawsze droga z Nauczycielem będzie pełna entuzjazmu, radości, obecnej życzliwości i samych pozytywnych odczuć i chodzi o to, aby krok po kroku, jak równomierne uderzenia biczem, iść za Zbawicielem. Wiem za Kim idę i dokąd dojdę.

 

Ofiarujmy ten dziesiątek za tych wszystkich, którzy są powołani, aby z ufnością otwierali się na dar cierpliwości, który pomoże im przetrwać trudności w realizacji powołania.

 

        3.       CIERNIEM UKORONOWANIE -DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJEOPANOWANIE

„Oto CZŁOWIEK” - Jezus tak bardzo udręczony, wyszydzony zachował w Sobie obraz pełni człowieczeństwa. Pokora – prawda o mnie, czyli kim jestem w oczach Boga Ojca, otwiera na dar Ducha Świętego, jakim jest opanowanie. Jezus z wypełnionym pokojem sercem pokazuje Swoją godność, mimo poniżenia i kpiny ze strony ludzi. Opinia otoczenia może bardzo pomóc w rozpoznawaniu powołania. Osoby stojące obok nas dużo widzą i mogą podpowiedzieć lub zweryfikować nasze pomysły na przyszłe życie. Znajdą się również blisko nas osoby, które mogą przeszkodzić w rozpoznawaniu lub swoimi ocenami i opiniami zdyskredytować lub wyśmiać nasz zapał w podążaniu za Mistrzem. Nasza zdolność i siła do realizacji powołania ukryta jest w świadomości, że jestem ukochanym dzieckiem Boga. Ta prawda uwolni nas od złych opinii i wleje w nas dar opanowania oraz uzdolni do pokory. Zatrzymując się przy tej tajemnicy zapytaj: Czy chcę tak jak Jezus z godnością, ale nie uciekając od cierpienia i poniżenia pełnić wolę miłującego Ojca?

Ofiarujmy ten dziesiątek za tych, którzy słysząc Boży głos wciąż mają trudności, żeby odpowiedzieć “Tak” z powodu kpiącej opinii społeczeństwa.

 

        4.       DŹWIGANIE KRZYŻA - DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJEŻYCZLIWOŚĆ

Jest jedna droga, której bardzo się boimy. To droga krzyżowa. A Chrystus, który pierwszy przeszedł tą drogą, tak wyraźnie powołuje nas na nią: „Kto chce iść za Mną, niech weźmie krzyż…” Przyglądamy się Jego powolnym krokom i kroplom potu i krwi pozostawianym na drodze. Nasz Mistrz idzie taką drogą?! Jaka siła i moc popychają Go dalej? Chęć pokazania ludzkiej wytrzymałości, ambicja, która nie pozwala przerwać tej próby, przykład dla uczniów, umowa i posłuszeństwo Ojcu? Czy to wszystko nie za mało? Miłość do Ciebie i do mnie?

Pan Jezus woła nas na tę drogę, nie dlatego, że Jemu będzie lżej, jeśli więcej będzie ludzi do dźwigania krzyża, lecz dlatego, że ludziom będzie lżej, kiedy swój krzyż połączą z Jego krzyżem. Owoc Ducha Świętego w postaci życzliwości, uzdalnia nas do tego, że żyjemy bardziej dla innych niż dla siebie. Tak objawia się siła wynikająca z ofiarnej miłości do dźwigania krzyża.

Ofiarujmy ten dziesiątek za wszystkich powołanych do Bożej służby, aby rozpoznali Boży głos w swoim życiu i odważnie zaakceptowali dźwiganie krzyża.

      5.       UKRZYŻOWANIE - DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJEŁAGODNOŚĆ

Powołanie na drogę krzyżową nie jest powołaniem do wybranych stacji Jego drogi i do wybranych epizodów, które przytrafiają się na naszej drodze. Jest to powołanie do pełni. Pełnia nadchodzi wtedy, gdy człowiek potrafi Bogu dać tyle, ile On dał nam – a jest to możliwe wtedy, kiedy człowiek oddaje Bogu wszystko. Jezus osiągnął pełnię na krzyżu w chwili, gdy powiedział: „Ojcze, w twoje ręce powierzam ducha mojego”. Wypełnił zadanie i wolę miłującego Ojca. Dotarł do kresu ukazując wartość wierności i wytrwałości. Napełniony łagodnością Ducha Świętego, mocny posłuszeństwem i nie do załamania w nadziei. My, którzy często próbujemy coś „ocalić” i zachować dla siebie, uczmy się dawać Bogu coraz więcej, abyśmy w ostatniej chwili mogli z Jezusem powiedzieć: „Wykonało się”.

Ofiarujmy ten dziesiątek w intencji tych wszystkich powołanych do Bożej służby, którzy wahają się z powodu lęku przed życiem w samotności i bez własnych rodzin.

 

TAJEMNICE CHWALEBNE:

      1.       ZMARTWYCHWSTANIE -DUCH ŚWIĘTY OBJAWIA SIĘ JAKOŚWIATŁO

„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”, „Ja jestem światłością świata” – Chrystus ogłasza Dobrą Nowinę i wskazuję nam nasze powołaniedo życia wiecznego. Kiedy ktoś zostaje powołany do odbycia służby wojskowej, to poświęca tej sprawie ustaloną miarę czasu. Kiedy ktoś zostaje powołany, do oddania swego życia ukochanej osobie, to przyrzeka żyć dla niej „aż do śmierci”. Kiedy Chrystus powołuje, abyśmy drogą wiary, nadziei i miłości poszli za Nim, to mocą Ducha Świętego daje nam światło, dzięki któremu wierzymy, że żyć będziemy dla Niego już na zawsze. Wspaniałe ZAWSZE otwiera się przed nami, bo „Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy” (Rz 6,9).

Ofiarujmy ten dziesiątek prosząc o wzrost łaski w sercach powołanych do kapłaństwa i życia zakonnego. Niech doświadczą niezmiernej radości w oddaniu Bogu całego swojego życia i odpowiedzą “Tak” na Jego głos.

 

      2.       WNIEBOWSTAPIENIE -DUCH ŚWIĘTY OBJAWIA SIĘ JAKOPOWIETRZE

Jezus „wstępując do nieba, także i nam przygotował drogę”. Całym swoim nauczaniem i każdym swoim czynem wskazywał ludziom drogę do Królestwa niebieskiego. Kto kontempluje Jezusa w Tajemnicy Wniebowstąpienia, widzi znak wskazujący drogę do nieba w sposób najbardziej wyrazisty i przekonywujący. Bóg „w Swoim cudownym i dla nas niezbadanym planie wyznacza drogi, czas i rytm dziejów zbawienia oraz tajemnicy obecności Chrystusa w świecie ludzi za pośrednictwem Ducha Świętego”. Stąd powietrze symbolizujew tej sytuacji Ducha Świętego, ono jak niebo jest nie do ogarnięcia ludzkim umysłem i bez niego nie ma życia. My również jesteśmy powołani do tego, by każdą chwilą swojego istnienia, a tym bardziej całym życiem ukazywać ludziom szlaki i sposoby osiągnięcia Królestwa Niebieskiego. Podziwiając konsekwencję Jezusa w prowadzeniu ludzi do domu Ojca, zastanawiamy się, gdzie dotrą ci wszyscy, którzy nam zaufali i którzy postępują za nami. Czy zawsze prowadzimy ich do światła? Pamiętajmy o tym, że mamy być wyrazistym znakiem do nieba.

 

Ofiarujmy ten dziesiątek prosząc o wzrost liczby kapłanów i osób zakonnych, którzy pomogą nam w wiernym podążaniu do naszej niebieskiej ojczyzny.

 

      3.       ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO- DUCH ŚWIĘTY OBJAWIA SIĘ JAKOOGIEŃ 

„Ukazały się im też języki jakby z ognia. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami”.Duch Święty zstąpił najpierw na Jezusa i wyposażył Jego człowieczeństwo we wszystkie dary, które były niezbędne do tego, aby mógł zbawić każdego człowieka i cały świat. W następnym etapie Jezus dzieli się darami Ducha Świętego ze wszystkimi, do których wraz z Ojcem posyła Ducha. To jednak nie jest koniec rozdawnictwa Bożych Darów. Dar mądrości, rozumu, rady i umiejętności, dar męstwa, poboczności i bojaźni Bożej, oraz wszystkie charyzmaty, dane są nie tylko po to, aby pomagały nam w duchowym rozwoju. Charyzmaty Ducha otrzymujemy po to, by dzielić się nimi z innymi i ich mocą podejmować działania dla dobra całego Kościoła.Czy chcesz być ze wspólnotą i trwać na modlitwie, aby ogień miłości zstąpił również na Ciebie? Czy zgadasz się, aby Duch Święty codziennie swoimi natchnieniami zmieniał Twoje plany?  Zstąpienie i obecność Ducha Świętego zmieniają nasz sposób patrzenia, oceny i przeżywania. Zmieniają lęki

i obawy w odwagę głoszenia Królestwa Bożego wszystkim i wszędzie. Słowem i przykładem, pracą i obecnością.Duch Święty zstąpił i towarzyszy nam nieustannie. Dobre natchnienia, jasność rozeznania, odwaga w chwili próby, to znaki, które powinniśmy uwzględnić w swoim powołaniu.Niech nie przeraża nassposób myślenia, jak to będzie, czy nie będzie za trudno, czy sobie poradzę w wypełnieniu Bożego powołania. Jesteśmynapełnieni Duchem Świętym. Wyjdźmy z ciasnych i zamkniętych ścian naszego myślenia.

 

Ofiarujmy ten dziesiątek prosząc o moc Ducha Świętego dla tegorocznych maturzystów, by szukając dalszego pomysłu na życie, nie zapomnieli najpierw poszukać Boga, który pomoże podjąć właściwe decyzje życiowe.

 

      4.       WNIEBOWZIECIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY- DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJEDAR ROZUMU

„Bóg wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia”. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest dla nas wielkim znakiem, który ukazał się na niebie. Wpatrując się w Niewiastę obleczoną w słońce, z księżycem u stóp i z koroną gwiazd dwunastu na głowie, mamy zrozumieć, że nie mamy trwałego miejsca na ziemi, że nasza Ojczyzna jest w niebie. Często czujemy się ponaglani przez nasze potrzeby życiowe i potrzeby innych, aby być w różnych miejscach na ziemi. Trzeba opuścić ojca i matkę, aby być razem ze swoja żoną, mężem…Zdarza się, że rodzice emigrują za swoimi dziećmi, aby być razem z nimi… Wydaje się, że powołanie do tego, by być z Bogiem w niebie jest w nas najcichsze i często mocno tłumione. Jednak to wypełnienie tego powołania będzie dla nas najbardziej korzystne i nada pełny sens naszemu życiu.

Czy tak jak Maryja chcesz słuchać Słowa i zatrzymywać je w swoim sercu, aby nieprzerwanie być z Jezusem? Czy chcesz dzisiaj Słowo-Jezusa zatrzymać w swojej świątyni, aby On zagościł w niej aż na wieki? Maryja zawsze była z Nim, choć innym mogło się zdawać, że są oddaleni od siebie o kilometry i przestrzeń. Nie mogło być inaczej. Również tam, w Jego Królestwie musi być z Nim.Dzięki temu mamy tam Matkę, która jest gotowa nas wspierać. Zależy to od naszej przyjaźni z nią. Św. Ludwig Grignion de Montfort mówił, że „poznanie Maryi jest darem Ducha Świętego, który można otrzymać tylko za pośrednictwem modlitwy”.Niech Duch Święty z darem rozumu wskazuje nam jak mamy kochać i naśladować Maryję. To ona dokładniej usłyszy nasze pragnienia i podpowie Jezusowi, poprosi w naszym imieniu, wspomoże. Ona może być opiekunką i pomocą w realizacji mojego powołania. I przede wszystkim jest wzorem jak je wypełnić. Jak zawsze być z Jezusem.

Ofiarujmy ten dziesiątek prosząc o Jej wstawiennictwo. Niech Kościół święty otrzyma przez Jej modlitwy obfitość powołań kapłańskich i zakonnych.

 

      5.       UKORONOWANIENAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY- DUCH ŚWIĘTY POWOŁUJĄC DAJE DAR MĄDROŚCI

„Kto wstąpi na górę Pana, kto stanie w Jego świętym przybytku? Człowiek rak nieskalanych i czystego serca” – oto mądrość pochodząca od Ducha Świętego dana psalmiście i przekazywana dla nas. Psalmista ukazuje nam także sposób na zdobycie chwały nieba. Przypatrywanie się naszemu powołaniu w tajemnicach różańcowych, które pozwalają nam widzieć je w różnych sytuacjach życiowych, nie zawsze jest łatwe. Powołanie do pracy, trudu, a nawet cierpienia może budzić protest. Dlatego na koniec potrzebne jest to podsumowanie, które znajdujemy w ostatniej tajemnicy różańcowej. Każde powołanie, nawet to, które wymaga od człowieka trudu i cierpienia, jest powołaniem do chwały. Kiedy idziemy wraz z Maryją przez tajemnice różańcowe, to drogą pokornej służby dochodzimy do najwspanialszego królowania w całym dziele stworzenia. Naszą dziedziną staje się wtedy nie tylko ziemia i jej kontynenty, nie tylko kosmos z gromadami galaktyk, ale przede wszystkim niebo, w którym sam Bóg jest wszystkim dla wszystkich.

Maryja zdobyła wyżyny nieba i jako królowa stoi u boku Syna. Bóg pragnie wszystkich nas wywyższyć i posadzić na wyżynach niebieskich. Maryja jest jak żywy obraz i „poniekąd wcielenie Ducha Świętego”, Jego widzialne uosobienie. Jawi się jako najdoskonalszy wzór czci oddawanej Duchowi Świętemu. Maryja w sposób doskonały uczciła Ducha Świętego i pozwoliła Mu w pełni działać.

 

Maryjo, uproś nam moc Ducha Świętego, abyśmy nie ustali w pełnieniu naszego powołania – w drodze do nieba.

Ofiarujmy ten dziesiątek za wszystkich powołanych, aby otrzymali łaskę zrozumienia, że służyć Bogu znaczy królować razem z Nim.

 

s. Mariam Kozacka


Wytyczne dotyczące sprawowania sakramentów i pogrzebów w okresie obowiązywania prawnego stanu epidemii

 

Bierzmowanie

Zaplanowane bierzmowania zostają przełożone na jesień. Nowe terminy będą ustalone w późniejszym terminie .

Namaszczenie chorych i inne posługi

Podtrzymana zostaje zasada, że sakrament namaszczenia chorych jest udzielany tylko na prośbę chorego lub jego opiekunów. W takim wypadku kapłan ma obowiązek udzielić tego sakramentu.

Zawieszone nadal pozostają odwiedziny chorych w domach z okazji pierwszych piątków lub sobót miesiąca. Można udzielać jedynie Wiatyku.

Małżeństwo

W przypadku przełożenia przez narzeczonych daty ślubu na czas późniejszy nie ma potrzeby sporządzania ponownie protokołu z badania kanonicznego.                                                                   Natomiast wymagane są ważne i aktualne dokumenty z USC ( ważne 6 miesięcy do daty ślubu ), jeśli małżeństwo jest konkordatowe oraz aktualne metryki chrztu nupturientów, a więc sporządzone najdalej na 3 miesiące przed datą ślubu (nie starsze).


A P E L PRZEWODNICZĄCEGO KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
O MODLITWĘ O DESZCZ

W ostatnich tygodniach nasza ojczyzna - podobniej jak wiele innych krajów na świecie - zmaga się epidemią koronawirusa. Towarzyszy temu wysiłek państwa w walce o gospodarkę, o utrzymanie miejsc pracy, o ratunek dla tych, którzy borykają się w problemami finansowymi oraz tych, którym już teraz – z powodu epidemii – zagraża skrajne ubóstwo.
Zaangażowanie służb medycznych, sanitarnych i mundurowych, a jednocześnie poczucie odpowiedzialności i solidarności Polaków, zasługują w tych okolicznościach na najwyższy szacunek i uznanie. Podobnie rzecz się ma z zaangażowaniem duchownych, osób życia konsekrowanego i wiernych świeckich, którzy wierną modlitwą, wytrwałą pracą i konkretną pomocą materialną włączają się w walkę o zdrowie i życie Polaków.
Te trudne doświadczenia nie są jedynymi, z jakimi musimy zmagać się w obecnym czasie. Nasz kraj dotyka dzisiaj także inna, dotkliwa okoliczność a mianowicie susza, która niesie z sobą kolejne trudności. Jej skutkiem setki tysięcy hektarów uprawnych są zagrożone zniszczeniem a wszystko to będzie miało negatywny wpływ na produkcję rolną, a w przyszłości na ceny produktów spożywczych oraz zdolności eksportowe naszego kraju. Susza uderza w setki tysięcy rolników, sadowników, ogrodników i ich rodziny, którzy utrzymują się z
owoców ziemi. Jej dotkliwość może odczuć również przemysł przetwórczy i spożywczy.
Zwracam się więc do wszystkich wiernych oraz ludzi dobrej woli z apelem o wytrwałą i żarliwą modlitwę błagalną o deszcz. Proszę, aby w sanktuariach, parafiach, domach zakonnych i rodzinach włączyć tę intencję do naszych modlitwy ufając, że Pan Bóg usłyszy nasze prośby.
W tym trudnym czasie zapewniam wszystkich o mojej duchowej pamięci, bliskości i modlitwie oraz przesyłam pasterskie błogosławieństwo.


Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)




Powołania kapłańskie

W 2019 r. do polskich seminariów wstąpiło 498 kandydatów do kapłaństwa, czyli o 122 mniej niż rok wcześniej. W sumie, na wszystkich latach kształcenia bieżący rok akademicki rozpoczęło 2853 alumnów. Do seminariów diecezjalnych przyjęto 323 mężczyzn. Natomiast do seminariów zakonnych 171 osób, o 34 mniej, niż w roku 2018.

W 2019 r. najwięcej kandydatów zgłosiło się do Wyższego Seminarium Duchownego w diecezji tarnowskiej. Było ich 26. Drugie miejsce zajęła archidiecezja warszawska, gdzie zgłosiło się 15 młodych mężczyzn. Jeden kandydat zgłosił się natomiast do seminarium w diecezji drohiczyńskiej i diecezji olsztyńskiej. Po dwóch chętnych było w diecezji gliwickiej, sosnowieckiej, zamojsko-lubaczowskiej oraz zielonogórsko-gorzowskiej.

Wśród diecezjalnych Wyższych Seminariów Duchownych najwyższą liczbę kleryków na wszystkich latach mają seminaria: tarnowskie – 120, warszawskie – 90, krakowskie – 72, katowickie i przemyskie – 67. Natomiast najniższą liczbę kleryków mają seminaria: drohiczyńskie – 14, zielonogórsko-gorzowskie – 21, legnickie – 23, częstochowskie – 25 i koszalińskie – 27.

Wśród męskich instytutów życia konsekrowanego największym zainteresowaniem wśród młodych Polaków cieszyli się u ubiegłym roku jezuici, do których zgłosiło się 15 kandydatów. Na drugim miejscu znaleźli się kapucyni, gdzie było 14 chętnych do postulatu. Do dominikanów zgłosiło się w minionym roku 13 młodych. Z kolei tylko po jednym kandydacie miał Zakon Kanoników Regularnych Laterańskich, Towarzystwo Świętego Pawła (pauliści) i Zakon Karmelitów Bosych.

Spośród seminariów zakonnych największą liczbę kleryków mają na wszystkich latach: franciszkanie konwentualni – 149, salezjanie – 94, dominikanie – 76, paulini – 56, jezuici – 80, misjonarze oblaci – 44.

Od kilkunastu lat liczna powołań kapłańskich w Polsce wykazuje powolną tendencję spadkową. W 2004, seminaria diecezjalne i zakonne liczyły łącznie 7465 alumnów. W 2008 r. w diecezjalnych i zakonnych seminariach duchownych kształciło się 5583 kandydatów do kapłaństwa. w 2012 r. – 4262 na wszystkich rocznikach, w tym na I roku 828. W 2015 r. do seminariów duchownych zgłosiło się 725 nowych kandydatów. W 2018 r. na I roku formację kapłańską rozpoczęło 620 alumnów diecezjalnych i zakonnych, a łącznie studiowało ich wtedy 3015. W 2019 r. do polskich seminariów wstąpiło 498 kandydatów do kapłaństwa, czyli o 122 mniej niż rok wcześniej. W sumie, na wszystkich latach kształcenia bieżący rok akademicki rozpoczęło 2853 alumnów – informowała KAI Konferencja Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych w Polsce.

Zgromadzenia żeńskie

W Polsce jest 17 tys. 189 sióstr zakonnych z gromadzeniach czynnych. Mieszkają w 2 tys.113 domach i należą do 106 zgromadzeń. Ok. 2 tys. polskich sióstr (dokładnie 1952) pracuje za granicą, najczęściej na terenach misyjnych (dane z końca 2019 r.).

Kolejną, znacznie już mniejszą grupą zakonnic, są mniszki żyjące w zakonach kontemplacyjnych. Jest ich w Polsce ponad 1290. Większość mieszka w 83 klasztorach, których przełożone zrzeszone są w Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce. Wszystkie te klasztory reprezentują 13 rodzin zakonnych, z których zdecydowanie najliczniejszą są karmelitanki bose. Ok 60 sióstr mieszka w klasztorach, które nie należą do konferencji (dane z końca 2019 r.).

Po 1989 r. zakony żeńskie podjęły ogromny wysiłek odtwarzania odebranych im dzieł. W większości to się udało. Siostry prowadzą m.in. ponad 400 przedszkoli, ponad 100 szkół – podstawowych, ponadpodstawowych i specjalnych, ponad 60 internatów, burs i akademików, 75 świetlic, ok. 65 ośrodków wychowawczych, 65 domów dziecka, domy pomocy społecznej – dla dzieci (54) i dla dorosłych (62), 23 domy opieki, 14 placówek zapewniających całodobową opiekę niepełnosprawnym, 8 domów dla matek z małymi dziećmi, 2 przytuliska dla bezdomnych i ponad 80 stołówek dla biednych. Do dzieł prowadzonych przez zakony żeńskie w Polsce należy również m.in. ponad 30 zakładów opiekuńczo – leczniczych, 17 gabinetów lekarskich, 8 zakładów rehabilitacyjnych, 2 hospicja i 31 okien życia.

Wymienić należy również 7 wydawnictw, 71 domów rekolekcyjnych, 15 centrów animacji misyjnej i 57 domów wypoczynkowych dla świeckich – prowadzonych przez siostry zakonne.

Trudno przecenić zaangażowanie zakonów żeńskich w duszpasterstwo, choćby ze względu na fakt, że 2012 sióstr pracuje jako katechetki. Oprócz tego w bezpośrednie nauczanie i wychowawstwo zaangażowanych jest niemal 2 tys. zakonnic. Zajmują się one ponadto duszpasterstwem szeregu grup społecznych. Dla przykładu można wymienić 738 scholi i chórów, 299 kół misyjnych, 409 wspólnot dzieci Maryi, 268 kół różańcowych, czy 201 kół biblijnych. Warto podkreślić, że siostry prowadzą aż 1115 grup związanych z charyzmatami ich zgromadzeń.

Zakonnice zajmują się również ewangelizacją przez media. 50 z nich pracuje w radiu, telewizji lub zaangażowanych jest w działalność internetową. Prowadzą m.in. 536 stron internetowych, 411 profili na Facebooku i 35 blogów.

Siostry wykonują najróżniejsze zawody. Pracują m.in. jako lekarki (34), pielęgniarki (1162), organistki (477), dyrektorki (695), kucharki (365), zakrystianki (1245). 35 sióstr pracuje naukowo.

Problemem są nowe powołania w zgromadzeniach żeńskich. Jak podkreśla matka Jolanta Olech po „boomie powołaniowym” z końca lat 70-tych XX w. w zasadzie obserwuje się spadek, przy czym od ok. 15 lat spadek ten nosi już znamiona kryzysu. Dla przykładu w 2000 r. do zakonów zgłosiło się 566 postulantek, w 2009 – 251, w 2017 – 177. Niekorzystną dynamikę pokazuje też inna statystyka. Jeszcze w 2000 r. na 428 zmarłych sióstr przypadało 541 rozpoczynających nowicjat. Już od 2007 r. liczba zmarłych znacznie przekracza jednak liczbę nowicjuszek. Obecnie nowicjuszek we wszystkich żeńskich zgromadzeniach zakonnych w Polsce jest 170 sióstr a profesek 149.

Zgromadzenia męskie

Według danych z końca 2018 r. Polska ma 11 tys. 613 zakonników. W kraju przebywa 8 tys. 497, za granicą pracuje 3 tys. 116. Choć wśród instytutów męskich również wyodrębnić można te oddane dziełom apostolskim i te nastawione tylko na kontemplację – jak np. kameduli – wszystkie one zrzeszone są w jednej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce. Reprezentuje ona 59 zgromadzeń, z których najliczniejsi są franciszkanie (1273), salezjanie (1043), franciszkanie konwentualni (931) i pallotyni (627). Dla porównania – jezuitów jest 603, redemptorystów – 444, dominikanów – 291, karmelitów – 72 a benedyktynów – 67.





 

Zalecane wejście na stronę Parafii Godowa przez:

Internet-Explorer


 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

                                                                   

 

 

 

 


szablony stron